De Jonkvrouw

Wie is deze dame of heer in kwestie en hoe komt dit dat hij is wie ze is?
Ik zal dit benaderen van uit hij en zij om verwarring te voorkomen… ;)
Kortom verbind je met beide energieeen mannelijk en vrouwelijk terwijl je leest hoe deze woorden hier staan.

De jonkvrouw kan die jongen zijn, die niet genoeg geld heeft, uit het buitenland komt en staat te hannesen met ons Ov systeem…
Zo iemand kan je voor lastig uitmaken als je de trein wil halen of je nodigt uit… Ik kies het laatste en vraag: ‘Wat heb je nodig?’ ‘Misschien kan ik helpen?’
Hij geeft aan dat hij t vervelend vind geld aan te nemen. Wauw… Bang hem te kwetsen geef ik aan dat ik t niet voor niks aanbied, dat ik de situatie ken en weet hoe dat voelt. Kijk maar even wat je wil, zeg ik, misschien kan je hier binnen pinnen zegt de zuchtende dame naast me, mijn aanbod staat zeg ik terwijl de jongen naar binnen loopt.
1 Minuut voor mijn trein arriveert ben ik net klaar met mijn eigen bestelling als hij toch naast me komt staan en aangeeft graag hulp te accepteren.
Ik pin voor hem in mijn laatste minuut en wens m succes voor ik naar de trein ren.

De situatie maakt me vrolijk en ontroert me…
T is werkelijk een groot kado als iemand je hulp accepteerd zonder verwachtingen of verlangens bewust van zijn eigen reis.

Er zit een dametje in de bus met n stok. Ze is bang niet op tijd uit te stappen want ze staat al terwijl de bus nog niet bij de halte is, wiebelt en zij dus ook.
Een man staat naast haar en maakt contact met een glimlach en babbel. Ik zie zijn hand achter haar bij een bushobbel…
Maar hij raakt haar niet onnodig aan hij laat haar in haar kracht.
Ik zie daarin de aanmoediging en respect voor wie zij is.

De jonkvrouw kan iedereen zijn, maar is geen slachtoffer!
T mooie is dat hij/zij zich erg bewust is van zichzelf en de gecreëerde situatie waarin hij/zij zich bevindt en daarin een keus heeft gemaakt vanuit eigenheid. En met respect kan er een gedeeld moment ontstaan waardoor held en jonkvrouw elkaar ontmoeten en het leven lichter kunnen ervaren door de puurheid en openheid in het moment.

Een jonkvrouw+  kan (zich bewust van de situatie) om hulp vragen!
Omdat dit ook heldenmoed laat zien komt dan de innerlijke held de jonkvrouw al tegemoet en creër je voor jezelf een nieuwe situatie door in contact te gaan met een ander.

Ik wens me veel plezier opnieuw in ontmoeting!

X Lotus

(Deze tekst is verbonden met die van de held)

Advertenties

De Held

De held staat meestal opeens op, heeft meestal een vorm van onderdrukking gekent of zat in zak en as… Maar wanneer de wereld m nodig heeft staat die op en bloeien de kwaliteiten en talenten overvloedig bij zo’n persoon.Er zijn vele films en boeken gebaseerd op dit persoon, zoek er maar een paar…! Mijn favoriete is superman maar disneys Hercules vind ik ook fantastisch…

Zo’n held kan plotseling voor je staan. En dan heb ik het nu over de moderne held, de held van nu. Want die zijn er nog, jawel!  T gebeurde mij niet lang geleden dat ik er een paar ontmoette…

Ik zat in de laatste trein, ik had verkeerd reisadvies ontvangen en de laatste aansluiting naar mijn eindbestemming ging ik missen…
Mijn tas was groot en zwaar vooral omdat ik lang had gewerkt waren ik  en met name mijn voeten erg moe waren.
Er zat toch weinig anders op dan een uur door de nacht naar huis lopen… Hmmm of investeren en goed zorgen voor mezelf door on deze situatie een taxi te bellen.  Dit laatste deed ik en ik kreeg een man aan de telefoon die druk was en zijn collega ook dus of ik een uur kon wachtten en anders moest ik maar een ander bellen… (Baal)
Met dat ik ophang brengt op t zitje aan de andere kant van t gangpad een man zijn boek naar beneden en zegt; sorry hoor ik hoorde je telefoon gesprek, moet je een uur wachtten??
Ik herhaal t vreemde gesprek met de taxi centrale en hij zegt, eh… Ja kijk maar ff of je dit wil, je kent me natuurlijk helemaal niet.. maar, ik wil je wel thuis brengen! Ik kan met de fiets even de auto halen en je naar huis rijden? Ik wil hem niet tot last zijn maar dit lijkt een oprechte gast, kan ik dit vertrouwen?

Ik heb alles onder de loep genomen we kletsen wat en ik waag de sprong want volgende moment zit ik 13u ’s nachts bij n wild vreemde op de fiets!! T is gezellig hij heeft veel gereisd en bedrijven opgezet in t buitenland. We stappen in de auto en delen hoe we in t leven staan, toekomst dromen en eigenschappen wat een bijzondere rit. Ik word voor de deur afgezet. Bedank m hartelijk en we sturen elkaar nog een app-je voor t slapen. Ik voel me gelukkig en heb opnieuw vertrouwen in de wereld.

Een ander voorbeeld sta ik met een reuzachtige koffer in de tram een jongen observeert me terwijl ik me klaar maak om uit te stappen. Ik voel me bekeken en vind er wat van, dan is t poortje wat smal terwijl ik eruit wil, trapje af… Mijn werkkoffer is, al geef ik dat niet graag toe, echt wel zwaar! Grr… Ik wilde t soepel doen! Dan blijkt in die irritant observerende jongen eigenlijk een held te heersen, hij staat op, bied hulp aan. Ik neem t dankbaar aan. Terwijl ik me verontschuldig over t feit dat mijn koffer zwaar is heeft hij m zo t trapje af! Waarom oordeel ik ook al weer??
Deze jongeman bleek een held. Ik bedank hem hartelijk, de deur gaat dicht gaat en ik zwaai, de tram vertrekt.

Nog zo een, Met een gebroken hart sta ik op de stoep koffers en tassen om me heen.  Ik wil t zelf maar mijn lichaam is zo moe van de emotionele explosie dat ik niet weet hoe ik dit per Ov ga verslepen alleen. Want dat ben ik nu, alleen… Denk ik.
Dan belt een vriend van mijn vader, Hey ik ben in de buurt met de bus, kan ik je even helpen? Ik huil nog even wat harder om deze hulp die eigenlijk heel fijn en welkom is…

T is die persoon die op magische wijze op je pad komt en je een baan aanbied. Een liftje of een dropje bij een hoestbui in de trein.

De held kan zomaar opduiken, totaal onverwacht en in een wild vreemde die toevallig naast je staat en je de wegwijst!
De held is er in allerlei soorten en maten.
Maar staat op magische wijze opeens voor je klaar als je m nodig hebt. Daarna wandel je beiden door. T is geen daad die om een wederdienst vraagt of iets ook maar, t is juist de vrijblijvendheid die de situatie vleugels geeft en het vrije gevoel achteraf maakt dat ik met een verliefde glimlach en een warm hart verder ga, de situatie diep koesterend zoals die is.

Er zijn twee dingen nodig in zo’n situatie, iemand die durft te helpen en iemand die zich laat helpen.
De magie schuilt in de onschuld van de situatie, geen stiekem plannetje maar de spontaniteit van de aangename verrassing in het moment.
Ook heeft de situatie nodig dat er iemand bewust is, dat iets ‘gewoons’ helemaal niet bestaat! Dat het de samenloop van omstandigheden word gezien als bijzonder!

Schuilt er in jou ook een held? Wanneer bloeiden jou talenten op zijn/haar best?
Heb je niet door dat de wereld op je wacht en dat je mag stralen in al jou glorie? Of wil je eigenlijk wel eens hulp accepteren maar vind je dat spannend?
Let bij dit laatste goed op je naasten en beweeg je door de angst naar liefde en vertrouwen voor een andere jij op je pad ;)

De vragen stel ik slechts om bewust te worden van momenten dat je een keus hebt want een heldendaad is ongedwongen, je kiest ervoor vanuit jezelf om in beweging te komen of je zit en observeert. T komt niet voort uit een verwachting maar juist intuïtief als een opwelling en wanneer t aanbod wordt geaccepteerd ontstaat de ware magie van samen leven, zowel voor de held als de jonkvrouw in kwestie!

Voor mij is de held verbonden met mannelijke energie, die natuurlijk ook in vrouwen aanwezig is, dus ik ben allert opnieuw bewust van deze magische kracht die in oudheid verhalen zo mooi omschreven is.

Fijn Helden dat jullie terug zijn in mijn leven!

En Fijn dat ik zelf bewust mijn heldenschap onder de loep kan nemen.

Ready for take off 5-4-3-2-1….  Dooeiii x Lotus

 

KijkPlezier

Wanneer bedoel ik iets als ik kijk of in contact ben met een ander en wat is het effect op de ander… hoe word ik ontvangen?

Dat kijken een andere bedoeling kreeg dan wat het officeel is, gewoon kijken. Eh…Mits oprecht want “een blik kan meer zeggen dan 1000 woorden” is niet voor niks een uitspraak die je ongetwijfeld weleens hebt gehoord.

Hoe is aan kijken toch zo verwrongen en ongepast geraakt?…

Ik herinner me nu een dag twee jaar geleden… Ik was in een boom geklommen volledig opgenomen door de zon, t groen de vogels en ik zat daar lekker even te zingen.
Toen ik t gevoel had dat ik niet alleen was en plotseling omkeek zag ik twee gitzwarte ogen, opzich mooie ogen maar… Met een blik erin, die me deed huiveren, hebberig, priemend.
Ik schrok van het gevoel dat het ontmoeten van die ogen me gaf.

Toch mijn schrik te boven gekomen klom ik half uit de boom en begon hij een praatje te maken.
Eerst in t Engels, want ik zong Engels, maar toen in t Nederlands.
Toen ik mijn fiets pakte om weg te gaan werd hij duidelijk en vroeg of ik zin had mee te gaan voor seks.
Ik bedankte voor het aanbod en gaf aan daar geen behoefte aan te hebben.
Hij begreep dat niet en vroeg mij waarom ik dat niet wilde. Ik zag dat de vraag oprecht was en besloot te antwoordden. Ik vertelde dat ik geloof in een heilige verbinding tussen man en vrouw. Oh Hoe dan? was zijn respons daarop. Ik vertelde dat wij allemaal mannelijk en vrouwelijk zijn en dat ik daarvan bewust met iemand wil zijn vanuit een heilige respectvolle verbinding. Hij was verbaasd t leek nieuw en was geinteresseerd maar vroeg toch; Dus je wil me ook niet even bevredigen? Ik was nu op mijn hoedde en dacht, ik zet hier mijn grens in de energie en ik zei: Zoek de vrede in jezelf,  wilde net weggaan toen hij plotseling een arm om me heen  sloeg en een hand voor mijn mond…
(Shit! niemand in de buurt… Nadine, dit is heel foute boel,.. wat kan ik doen? schiet door mijn hoofd)
Ik geef hem een duw, mijn fiets valt en terwijl ik uit zijn greep ontsnap struikel ik en val achterover in het gras…
Hij torent boven me uit, ik ben boos en roep verontwaardigd; “wat denk je dat je aan het doen bent?!! Doe normaal joh!”
Hij staat te kijken en ik roep het nog een keer; “wat denk je dat je aan t doen bent?!!”
Opeens veranderd de blik in zijn ogen hij keert om als een blad aan de boom en stamelt.. “Ja..Wat ben ik aan t doen?”
T spijt me… (ik ben boos en verbaasd en ik vertrouw m voor geen cent)
Hij steekt zijn hand uit om me omhoog te helpen “t spijt me, vergeef me…”
Zodra ik de kans zie krabbel ik zelf overeind en pak direct trillend mijn fiets vast verbijsterd over wat er gebeurd.
Hij steekt zijn hand uit t “spijt me, vergeef me”
Ik zeg; oké ik hoop dat we hier beiden wat van kunnen leren, maar nu stap jij opzij en je laat me gaan! en ik herhaal: JIJ stapt nu opzij en je laat me gaan!
“T spijt me zo” zegt hij en ik schud zijn hand want hij blijft m naar me uitsteken en zeg; “je stapt NU opzij en je laat mij gaan.”

En hij stapt opzij, en ik loop trillend weg met mijn fiets. Hij roept me na; “vergeef me!”
Ik roep; “ik heb je al vergeven, de rest mag je zelf doen!”

In shock zat ik aan de kant van t water voor mijn huis. Later belde ik mijn lieve zusje en daarna opgevangen door mijn wijze huisgenoot Kasia die me liet zien dat ik door aangifte te doen op kan komen voor mezelf en een ervaring kan afrondden op die manier.
Ik wens dat het hem heeft veranderd, mij wel… toen ik een maand bij iedere stap angstig achterom heb gekeken me onveilig heb gevoeld bij alles wat ik deed ben ik de heling aangegaan en doorgelopen, door niet meer voor angst maar voor vertrouwen te kiezen… een sessie bij Ananta heeft me daarbij veel inzicht gebracht.
En er kwam een mooie mannelijke zielsverwant op mijn pad waarmee ik samen mocht reizen op het pad van vertrouwen t heeft me gebracht tot waar ik nu ben.

Dus waar ging het mis in de communicatie… zijn het de woorden? Het oogcontact? Is het de energie of vibe? Of zit er een storing bij het zenden of ontvangen?

Is het een gevoel, een verlangen dat als ik iets zelf wil dat ik aanneem dat de ander dat dan maar begrijpt en ook zo ervaard?
Als het vanuit mezelf geïnteresseerd de wereld observerend kijken is, niks verwachtend, niks uitlokkend, is er niks aan de hand. Dan voel ik plezier of ik nu de kijker of de terug kijker ben…

Op een van mijn vele treinreizen kijkt een prachtige vrouw met een hoofddoek me even recht aan.
Het is een ‘split-second’ want direct kijkt ze weer naar haar telefoon.

De situatie doet me denken aan hoe ik als kind leerde dat het niet beleefd is naar mensen te staren….

Hmmm… Hoe waar is dat eigenlijk? en waar is de grens tussen kijken en kijken of staren? Als ogen ‘de spiegel van de ziel’  zijn, hoe kan ik dan een ander ontmoeten zonder te kijken??

Sterker nog als ik niet op kijk en gewoon maar doorloop zou ik voortdurend tegen alles en iedereen opbotsen! Eh, of zij hebben stiekem gekeken natuurlijk ;)

“Een verlegen glimlach in dit moment vooral direct weer t contact verbreken, stel dat we in lachen uit zouden barstten.”

Tot slot, een beleefd “Totziens,” als bewijs dat dit een echt gedeeld moment was want we reageren allebei en lachen naar elkaar. En ik ervaar het als een warm afscheid van twee vreemden die even dezelfde weg deelden…
Ik kijk inmiddels graag, met veel plezier en vertrouwen, daarbij geniet ik met liefde van iedere ontmoeting want het kunnen schatten zijn om te koesteren op je levenspad!

Alle Vrouwen

Ik voel een vernieuwd diep respect voor ALLE vrouwen en het ontroerd me, raakt me diep.

Ik loop op straat met rugzak, grote koffer en al, de stoep is te smal.
Nog voor ik het door heb is er een auto die zacht voor me uitwijkt een vrouw glimlacht naar me van achter het stuur.

Ik voel begrip, liefde voor mijn reis en het raakt me. Zo anders dan de geïrriteerde prikkelbare energie die ik ken van vele automobilisten.
Ik kijk achter me om snel plaats te maken maar, tref nog een geduldige auto met dame achter het stuur. Dan kijk ik op, ik voel me wakker, ik heb de koffie net op uit het flesje waarin ik het meenam toen ik de deur uit wilde.
Aan de overkant een vrouw die post bezorgd ze loopt stevig er klinkt passie en bereidwilligheid in de stappen die ze zet.
Een andere vrouw komt uit huis zet d’r helm op en stapt op de scooter.
Ik voel me saamhorig verbonden met deze vrouwen en ik voel een diep gevoel van oerkracht opborrelen.
Vanuit trots en iets ouds rollen er wat tranen over mijn wangen.
Mijn gedachten gaan naar een vriendin met een gezin die balans en harmonie in praktiseerd iedere dag agenda’s in evenwicht brengt en monden voedt.
Die lieve collega die haar moeder niet meer fysiek naast zich heeft en zo’n dapper krachtig voorbeeld is in haar leefomgeving, ik vraag me af of ze zich bewust te zijn hoe bijzonder ze dat doet.
Ook denk ik aan een overspannen vriendin die de touwtjes wat laat vieren om opnieuw te ontdekken waarom, hoe en of ze die in handen wil hebben.
Ik denk aan mijn drie zussen en mijn moeder, mijn jarige oma, hoe wij allen een stukje aarde innemen en belichamen. Waarin we ieder onze stappen zetten ieder moment opnieuw.

Ik voel me trots dat ik er een van ben…. rechts, links….

 

(Dit is een ode aan alle vrouwen niet omdat er niet van mannen mag worden gehouden maar omdat ik niet meer op mezelf durfde te vertrouwen en in plaats van op- was gaan afbouwen…)