Doen! Maar hoe?

Mijn hele leven is een grote zoektocht.
Heb of kan ik iets dan neem ik amper de tijd om ervan te genieten omdat ik alweer nieuwsgierig ben naar het volgende… Iets dat dan vaak een ander uit mijn omgeving al beheerst of dat uit eigen interesse onder mijn aandacht brengt.

Mijn bloed gaat sneller stromen wanneer iets nieuws wacht om ontdekt te worden door mij
Ik voel spanning.. Ga ik het wel of niet durven uitproberen
Ik voel onzekerheid… Ga ik dit kunnen of wordt het een lachertje

Ik daag mezelf uit
Ik leef

En dat is goed.

Maar… Wat als ik net iets onder de knie heb, het net vorm geef, er net inkomsten mee kan gaan generen voor mezelf eigenlijk net kan oogsten wat ik heb gezaaid en ik raak alweer uitgekeken…
Heb ik er dan wel de diepgang uitgehaald die erin zit? Heb ik me werkelijk gevoed met deze oogst?
Verdien ik de energie (geld) dan nog terug wat ik erin heb gestoken?

Het lijkt af en toe of de dagen, de energie het leven als zand door mijn vingers glipt.

Als alles steeds veranderd en ikzelf blijf… Hoe vind ik dan houvast? Waar zijn mijn wortels? Wat wil mijn ziel?

Het laatste trekt mijn aandacht… Wat wil mijn ziel. Het antwoord is: wat me blij maakt! Dat wil mijn ziel,  overstromen van vreugde! Genieten van wat ik doe, blijdschap om iets simpels. Iets wat ik goed kan en wat ik ongemerkt waarschijnlijk al erg vaak al doe.

Mijn wortels heb ik vervolgens nodig om grip te krijgen. Ik merk dat ik in de plaats van uitstellen of omzeilen, door de angst heen kan of mijn angst mee kan nemen en het aangaan. Dat voelt als in mijn wortels zelf aanwezig zijn.
(Ik denk aan het nummer ‘Walking Tree’)

Ik voel hierin mijn Eigen kracht, eigen benen, eigen verantwoordelijkheid. Ik ervaar een basis een fundament, en het soms even spannend vinden mag. Dat betekend dat ik leef!

Dus ik bevind me nu met een to do lijstje op schoot. Ik ben aan het afvinken, opschrijven, bijhouden en bovenal doen!

 

Advertenties

Aardedrager…

Zoveel gevechten om op aarde te zijn, wie krijgt welk deel wie heeft het voor het zeggen, wat is het beste om te geloven…

Via een bijzondere massage kwam ik erachter dat ik op een bepaald vlak geen samenwerking duld. Dat ik nog alleen aan t dragen was…

Dacht dat ik geen hulp kon krijgen omdat dit mijn taak was, dat dit is wat mij belangrijk maakt en nodig.
Alleen de zwaarte van het alleen dragen brengt eenzaamheid, maakt moe, zo raakte ik uitgeput en belandde op een avond niet lang geleden op de massage tafel

Fitfulness glimlachende Boeddha knipoogde en gaf me vertrouwen, nodigde zacht uit om te ontspannen terwijl hij zijn helende handen tegen mijn schouderbladen legde.

De uitnodiging voelde eerst wat onwennig en begon voorzichtig want ik was bang te veel te zijn… ik was bang iets slechts te zijn waar ik niet een ander mee lastig wilde vallen, en ik dacht dat ik misschien uitverkoren was, ik voelde me speciaal en was bang om niks te zijn… Of, wat als ik niet meer weet wie ik zonder dit te dragen ben?…. Tot ik voelde hoe moe ik was van het vasthouden en in vertrouwen ging dat er gebeurd wat er mag gebeuren en wat bij mij hoort toch blijft omdat dat zo is. Alles ging stromen een verlossend, zalig, vrijheids gevoel kwam in mij los

Mijn vader zei altijd: neem niet de hele wereld op je nek!
En ik nam me zo voor naar hem te luisteren, ik wist alleen niet hoe dat te doen!

Eh, nou niet ALLEEN dus!

Ik kwam er ook achter dat ik mijn mannelijke vrienden te weinig vertrouwde om deze hoeveelheid van mezelf te zijn.
Maar goed daar maakten meerdere het ook naar dus ik had mijn redenen om me te verstoppen en dus kregen ze niet de volle 200% (als dat niet meer is ;)

Er is zo’n sensitiviteit voelbaar bij de meeste mannen in mijn omgeving dat ook nog wel eens wordt beschermd door mannelijk ego… Wil ik dus contact houden met de mannen in mijn leven maakte dat ik daar super slim mee om wist te gaan.
Ik maakte mezelf klein en steunde hem in zijn onzekerheid.
Met als gevolg dat ik zelf dan even niks ben. En als ik dat lang genoeg doe vergeet ik zelfs wie ik ben.

Ik heb vele jaren veel van mezelf weg gegeven. Mijn vader noemt dat het staartstuk zijn… Echter was dit staartstuk vergeten dat een staart de aansturende werking heeft!

Ik ben onderweg…. ik zoek, vraag en ontdek…

Ik wil graag naast je zijn als man en als vrouw, in gelijkheid, in eenheid

 

Living the Dream

Momenteel kom ik opvallend veel het getal 5 tegen. Dit getal staat voor mij voor verbinding en brengt overzicht in het moment.

Om het visueel te maken:
Ik bevind mezelf in een vierkant,
(Dit is ook direct verbonden met circel van het bestaan wie mijn workshop ‘Wijsheid van het Medicijnwiel’ hebben beleefd ;)
In het vierkant zijn er vier kanten, om mij heen drie richtingen. Voor-achter en op zij. Alle mogelijkheden bevinden zich hier want ik kan kiezen waar ik heen stap. En ik ga stappen want ik heb een doel: ‘Living the dream’.

Ik zet een flinke stap naar achter met rechts terwijl ik met links contact houd met het centrum, waar ik sta. Even later herhaal ik dit door met links uit te stappen. Met enige weemoed kijk ik naar het verleden en ik besluit dit te accepteren, het is al geweest, t waszeker neit niks maar  het heeft een plek dus ik mag ook loslaten om volledig in het “hier en nu” aanwezig te kunnen zijn.. Daarmee ik merk dat dit verleden in alle wijsheid en lessen die er liggen mij een steun in de rug geeft en vrolijk aanmoedigt.

Dan wil een stap vooruit zetten maar merk dat de stap veel groter en zekerder lijkt in mijn hoofd dan de stap die ik fysiek zet, dit matched niet! Met links kan ik amper een stap zetten! Ik verbaas me en probeer het nog eens… Met het zelfde resultaat, of mijn voeten niet met mijn hoofd communiceren.

Als ik adem en dit in mezelf omarm merk ik dat mijn lichaam angstig voelt.
Ik ben bang om daadwerkelijk te gaan voor wat mijn hoofd al begrijpt.
Ik kom er vandaag achter dat mijn lichaam al een tijdje allerlei kleine seintjes geeft, dat het nog wat meer koestering en liefde van mij nodig heeft. Zo heb ik een arm blessure,  voelde me gister wat grieperig en was ik  een beetje emotioneel. Opgeteld heeft mijn lichaam dus al best wel wat te ‘verteren’ naast de dagelijkse bezigheden en mijn al-wetend aansturend hoofd.

Maar ik merk ook wat anders… Dat ik mij wel eens kalmeer omdat ik angstig ben maar, in zoverre tot rust kom dat ik stil zit… Een soort van; af wacht….
Nou is er naar mijn idee niks mis met bewust stil zitten dat kan juist heel helend zijn maar ik word allert omdat angst de raadgever is!

Hoe bereik ik bij mijn doel als ik angst tussen ons in laat staan…
Niet living the fear!! Maar  ‘Living the dream‘ heeft mijn voorkeur!

Ik heb van de week gekozen om eens te kijken wat ik onderweg laat liggen, laat opstapelen en wat ik daardoor meedraag!! (Achter me aan sleur)
Geen wonder dat naar voren stappen zo zwaar gaat en een veel kleinere stap is dan ik denk!

In het ‘hier’ zetten mijn ribben uit, doen mijn flanken mee en voel ik mijn rug… Ik adem….he he…zucht

en nu…

Kies ik voor angst of het leven…
Bewegen of stilstaan
Liefde of dood