Delen en vermenigvuldigen

Delen en vermenigvuldigen

Wanneer ik overstroom van blijdschap kan ik me verdwaald voelen.

Ik voel de behoefte te delen met iemand uit mijn omgeving maar vandaag is niemand thuis…

Zo’n dag dat erop neer komt dat ik alleen ben gewoon nu in dit moment, een gevoelletje van eenzaamheid bekruipt mijn ruggengraat. Ik vraag me af waarom en een klein bibber stemmetje geeft aan dat ik zo goed alle kanten begrijp maar het zo moeilijk vind die samen te brengen.

Ik weet, ik ben niet eenzaam want ik weet wie er om me heen zijn, een hele wereld die draait. T is alleen dat ik mijn schoenen heb aangetrokken en geen idee heb waar ik heen ga, waar ik heen wil….

Dus ik ga zitten, haal adem, wordt stil, doe wat yoga, zing een deuntje, doe de was en voel me thuis. Hier voelt nu blij en niet meer verdwaald. Vanuit hier, kan ik vertrekken waarheen ik wil maar spontaan gaat te telefoon een appje van mijn zusje en voel ik de kracht van de verbinding met mezelf in contact met haar.

Nu ik spontaan deze woorden tik om deze les met mezelf tastbaar te maken en te verankeren zie ik (weer) in hoe zeer we invloed hebben en herinner ik mezelf dat ik als positieve kracht in de wereld wil staan. Maar ik vraag me af terug kijkend op de intense weken die al achter me liggen en vraag me af hoe positief ik werkelijk naar mezelf ben (jaaa, ook aangezien ik me dat afvraag, snapje hoe diep dat gaat ;)

Wanneer ik thuis ben in positiviteit naar mezelf zal ik pas werkelijk op alle lagen een positieve wereld om me heen kunnen creeeren, want als ik er niet ben, wie is dan die kracht in mij?

Sure, kan die kracht er zijn in de wereld maar dan is dat iets wat ik buiten mij leef, in de plaats van mijn eigen kracht bron van positiviteit te zijn.

Dus ik veranker dit in mezelf, geef mezelf een hug in alles wat ik ben en sluit niks buiten. Mijn schaamte mijn schuld mijn zwakte mijn pijn alles neem ik aan van mij en heb ik lief als een ander waar ik van zou houden, die ik zou omarmen en knuffelen en koesteren tot het zacht wordt van binnen tot het stroomt… tot het voorzichtig borrelt en gewoon kan zijn dat het bruist en straalt.

I am

Resoneert dit voor jou, chant deze mantra dan met mij:

I am I am I am

Ik plaats mijn handen voor mijn hart en voel dat het klopt, nu en ieder moment dat ik daar contact mee maak kan dat: I am

Satyara website

Advertenties

Leven

Leven,

Als een razende neem je me af wat ik heb opgebouwd
Vreugdevol dansend in de zon

Waar ik voor heb gevochten ligt in puin, verband tot as.

In niks ben ik en dat is wat ik ben

Ik voel me niet rouwig ik doe echt niet raar
Ik lijk te wachten…

Toen hoop in me groeide
draaide alles om en om
een wervelstorm, wanhopig verwrongen als volmaakt
Zo raas en tier je in mij om mij heen

Je maakt me bang
Ik krab en bijt
Zonder dat ik door heb
dat ik schurend glijdt

Leven, ik trotseer je weer en weer
en ik doe het nog een keer

Aardedrager…

Zoveel gevechten om op aarde te zijn, wie krijgt welk deel wie heeft het voor het zeggen, wat is het beste om te geloven…

Via een bijzondere massage kwam ik erachter dat ik op een bepaald vlak geen samenwerking duld. Dat ik nog alleen aan t dragen was…

Dacht dat ik geen hulp kon krijgen omdat dit mijn taak was, dat dit is wat mij belangrijk maakt en nodig.
Alleen de zwaarte van het alleen dragen brengt eenzaamheid, maakt moe, zo raakte ik uitgeput en belandde op een avond niet lang geleden op de massage tafel

Fitfulness glimlachende Boeddha knipoogde en gaf me vertrouwen, nodigde zacht uit om te ontspannen terwijl hij zijn helende handen tegen mijn schouderbladen legde.

De uitnodiging voelde eerst wat onwennig en begon voorzichtig want ik was bang te veel te zijn… ik was bang iets slechts te zijn waar ik niet een ander mee lastig wilde vallen, en ik dacht dat ik misschien uitverkoren was, ik voelde me speciaal en was bang om niks te zijn… Of, wat als ik niet meer weet wie ik zonder dit te dragen ben?…. Tot ik voelde hoe moe ik was van het vasthouden en in vertrouwen ging dat er gebeurd wat er mag gebeuren en wat bij mij hoort toch blijft omdat dat zo is. Alles ging stromen een verlossend, zalig, vrijheids gevoel kwam in mij los

Mijn vader zei altijd: neem niet de hele wereld op je nek!
En ik nam me zo voor naar hem te luisteren, ik wist alleen niet hoe dat te doen!

Eh, nou niet ALLEEN dus!

Ik kwam er ook achter dat ik mijn mannelijke vrienden te weinig vertrouwde om deze hoeveelheid van mezelf te zijn.
Maar goed daar maakten meerdere het ook naar dus ik had mijn redenen om me te verstoppen en dus kregen ze niet de volle 200% (als dat niet meer is ;)

Er is zo’n sensitiviteit voelbaar bij de meeste mannen in mijn omgeving dat ook nog wel eens wordt beschermd door mannelijk ego… Wil ik dus contact houden met de mannen in mijn leven maakte dat ik daar super slim mee om wist te gaan.
Ik maakte mezelf klein en steunde hem in zijn onzekerheid.
Met als gevolg dat ik zelf dan even niks ben. En als ik dat lang genoeg doe vergeet ik zelfs wie ik ben.

Ik heb vele jaren veel van mezelf weg gegeven. Mijn vader noemt dat het staartstuk zijn… Echter was dit staartstuk vergeten dat een staart de aansturende werking heeft!

Ik ben onderweg…. ik zoek, vraag en ontdek…

Ik wil graag naast je zijn als man en als vrouw, in gelijkheid, in eenheid