Reset

Gister ben ik naar ‘Anatevka’ geweest. Een musical over een joods gezin in n dorpje met oude tradities waar men naar leeft maar de werkelijke oorsprong niet meer van weet. 
T was mooi t raakte, ik was beetje van slag toen ik terug naar huis ging…
In hoeverre ben ik me bewust van de oorsprong van mijn dagelijkse bezigheden? Reageer ik op automatische impuls uit routine? Komt mijn reactie vanuit wat ik ken uit een eerdere ervaring en hoe ik dan dus reageer of kijk en luister ik naar de situatie die zich voordoet en reageer ik mindfull bewust in het moment? 
Hoe wil ik leven? 

Vanuit wat er ooit is afgesproken? Of wandel ik mijn eigen pad? 

Leef ik de wonden die zijn geslagen in mijn leven of oude overtuigingen die ik ergens heb opgepikt?

Of vind ik mijn waarheid in het loslaten van oude pijn dat mijn ziel verzwaard dat niet voedend is voor mezelf of omgeving?
Welke keuze maak ik overleven? Karig beetje bij beetje bij elkaar schrapend? 

Hmmm…. Of ga ik leven?! Genieten, dansen met iedere ademteug op iedere hartslag?
Er werd ook zo heerlijk gedanst tijdens de voorstelling, fijn, geaard en inspirerend.

Toen ik klein was kwamen mijn oom en tante met hun kinderen bij ons oud&nieuw vieren. Dan keken we oude super 8 filmpjes en de vaders speelden risk, dat was traditie! En super gezellig waar we reikhalzend naar uit keken want t was gewoon heeel gezellig en altijd feest met elkaar samen te zijn.

Ieder van ons uit huis veranderd t leven op natuurlijke wijze, bouwt een ieder van ons eigen tradities met deze mooie herinnering als fundament in het hart. 

Ik hou van traditie maar wat is het waard om zomaar door te ratelen zonder me met de betekenis te kunnen verbinden? Waarover zingen we dan? Waarvoor komen we nog in beweging om te dansen? Waarvoor heeft mijn hart geklopt? Of voel ik dat dadelijk ook niet meer? 
Ik ga mijn benadering van t leven mijn levensinstelling opnieuw bepalen! Wellicht los van traditie of een nieuwe vormen in t moment. Ik wil de waarde van een moment voelen, de oefening, oefenen en genieten met de dikke G!! :D doe je mee?! 
Live Your Truth! 
Liefde en Licht, 

Lotus
Www.satyara.nl: 

Workshops, coaching, yoga en inspiratie

Advertenties

HelingsAvonturier

Voor de zoveelste ochtend wordt ik wakker met de vraag waar is mijn geliefde…  Me vervolgens realiserend oh ja…het is uit… Dit ochtend ritueel duurt nu al maanden wat voelt als eeuwen.
Toen we elkaar ontmoeten heb ik je vol tranen gevraagd of je alsjeblieft niet wegging
Vele levens zag ik je sterven, bleef ik achter en het raakte me dieper dan diep

Mijn hart uit mijn borst gescheurd en hoop als vervlogen dromen uit mijn baarmoeder….
In het spinrag glinsteren de brokstukken van emoties die zijn geweest
Als een prachtig kristallen web zijn ze 1 in verbinding

Ik begrijp dat dit een weg is maar het begrijpen doe ik het niet.
Het voelt nog altijd niet kloppend voor mij.

Egypte was erg helend en het had grote uitnodigingen en lessen de reis zo te maken.
Ik vraag me echter af wat ons uit elkaar dreef…

Het is weer dag, ik onderste boven,  loop door, zonder te missen wat ik mis want het is er niet.

Rondjes lopend in de rondte

De wereld heeft gewoon weg meer kleur wanneer je naast me loopt…

Ik voel me blij dat ik dat nu weet al voelt het schraal, dat ik dat nu weet en voel…

Terwijl inmiddels kleuren vervagen geniet ik de verandering.
Ik krijg vertrouwen en ben helende…

Met gevatte moed ga ik stralend naar je toe, jij stampt echter op mijn hart
Verzekerd lijk je ieder restje van wat er nog maar was te willen vernietigen….

Waarom, is een raadsel voor me
Ik voel me radeloos, vernederd, veroordeeld en onbegrepen.

Dat een ziel als jij kiest zich zo neer te zetten in de wereld verbaasd me

Mijn ogen kijken…

Ik zie jou,

ik herken je niet,

ik ken mij,

ik ben dit niet.

Je laat geen keus ik laat je los….

In mij omarm ik mezelf,  het duurt maar ik ben meer en meer vertrouwd, getrouwd met mezelf.
De naam is Satyara, de nieuwe naam die ik draag.

Ik ben mezelf zo diep dankbaar om wie ik ben

Wanneer ik het energieveld van je woonomgeving voel snijdt de pijn nog altijd.

Helingsavonturier die ik ben, ga op onderzoek , wat ervaar ik ..

De pijn van gescheidenheid
En ik vraag me af waarom ik dat zo ervaar. Want ik draag het gevoel van eenheid en heelheid duidelijk voelbaar in me.

Als ik luister hoor ik mijn stem die me verteld dat ik jou op zo diepe laag heb ontvangen. Maar mezelf daarin heb afgewezen…
Dat is de pijn.

En tevens verteld een wijze ziel uit een andere dimensie mij dat mannelijke energie daarin anders werkt, eerst buiten zichzelf plaatst en ontdekt en dan binnenin voelt en dus anders door gaat tenzij hij bewust kiest ermee naar binnen te gaan om het vrouwelijk deel in hemzelf te helen…
Dat is de pijn

Ik doe het graag samen, samen resoneren ervaar ik als leerzaam
Jij bent hier niet…
Dat is de pijn

Alles wat had kunnen zijn weggooien…
Dat is de pijn

Ik weet pijn is ook heling…
Het inzien van mijn pijn is de weg van heling bewandelen

nou dus deze wetenschap leven…

Ik loop… Iedere dag…
Verder en verder…
Adem…
Laat los…
Ben heel…
Vrij…
En in mijn hart ben jij een ander deel van mij

Aan mijzelf: Het spijt me- vergeef me- ik hou van je
Aan de jou (mijn spiegel):
dankjewel

 

In Lak`Ech

X Lotus

 

Van de week logeerde ik bij een vriendin en werd ik weer wakker met het gevoel waar ben ik?!
Alleen dit keer realiseerde ik me dat ik niet jou maar mijn nieuwe ‘thuis’ miste :)

 

(In diepe liefde voor de wijze onvoorwaardelijkliefhebbende ziel die mij mezelf durfde laten zien, zodat ik “thuis” kan komen, Ik hou van je)

Balans

Vandaag weer een mogelijkheid te creëren.

Daar heb ik geest en lichaam voor nodig in verbinding zodat ik fysiek kan manifsteren.

Ik begin mijn dag met aandacht voor mijn lichaam, yoga, rondje joggen, ontbijt… Bewust luister ik wat mijn lichaam nodig heeft vandaag en daar geef ik gehoor aan. Daarmee probeer ik mijn patronen en gewenningen te doorzien. Op de automatische piloot gaan is niet voedend voor mij. Soms wel makkelijk geef ik toe maar als ik een laagje dieper in mezelf contact maak voel ik lichte onvrede, irritatie of angst het `fout` te doen.

Omdat ik heb gekozen mijn waarheid te gaan leven wil ik  mezelf ook helen op mijn diepere lagen het gevolg is dat ik dus veel zelfonderzoek doe. En dat ik zie dat ik met alles buiten mezelf verbonden ben, niks uitgesloten. Dat betekend dat ik veel kan leren van alles om me heen en daarom probeer ik liefde te ontwikkelen voor alles wat me omringt, wat me raakt. Zelfs als het iets is wat ik nooit zou willen zijn wil ik ontdekken waarom het er is en waarom ik hoe subtiel ook ergens voeding stuur naar iets wat ik eigenlijk niet wil.

Dan wanneer ik verheldering heb en het niet alleen buiten mij maar ook binnen mij zichtbaar is komt het moment dat ik kan kiezen.

Ik vond de dualiteit tot een aantal jaar terug altijd zo beperkend. De verschillen tussen licht en donker of liefde en haat waren zo groot dat ik er niet in paste en dus was mijn uitingsvorm ‘depressie/burn out/ overspannen/overprikkeld’ voor veel jaren.

Tot ik in therapie heb geleerd hoe ik me kan vereenzelvigen met de ene kant wat een droom lijkt en de andere kant van de medaille de nachtmerrie…

Op het punt van overzicht dat ik daarbij verkreeg ben ik de medaille waarin alles samen komt maar hier op aarde leef ik duaal. In het universum bestaat liefde. Dualiteit kennen ze daar niet. Daarom is het ‘kunnen kiezen’ hier op aarde ook zoveel omstreden. Het maakt het moeilijk maar geeft jou ziel de grootste uitdaging tot ontwikkeling.

En het mooie van kiezen en universele liefde is, je kan het niet`fout` doen. Alles heeft een bedoeling een reden en dat maakt het nog ingewikkelder voor jou als ziel om je niet van je pad te laten blazen. Nog meer uitdaging.

Het enige wat je kan doen is je geest en lichaam in verbinding brengen zodat jij hier op aarde zo bewust mogelijk je keuzes kan maken. En kan leven naar jou waarheid, wie jij bent in dit moment.

Omdat je eenmaal bewust gekozen geen werkelijke twijfel meer hebt. Je hebt wel twijfels want dat is de test wat we onzelf iedere keer weer laten gebeuren. Maar wanneer je dieper voelt en contact maakt met dat bewuste moment voel je dat het klopt. Dan weet je dat alles goed is. Haal je opgelucht adem en laat je de twijfel van je afglijden, om ruimte te maken voor n nieuwe keus ;)

 

Pranayama:

Zet je middelvinger en wijsvinger tegen je voorhoofd. Net tussen je wenkbrauwen en dan iets omhoog. Je duim rust tegen je ene neusvleugel en je ringvinger tegen de ander.

Duw met je ringvinger je ene neusgat dicht en adem je in door je geopende neusgat. Vervolgens duw je met je duim je neusgat dicht en adem je uit door je andere nu geopende neusgat je hebt je ringvinger los gelaten.

Dan adem je in door dat zelfde neus gat daarna duw je het met je ringvinger weer dicht. Onstpan je duim en admen uit door dat geopende neusgat adem vervolgens weer in voor dat neusgat. Sluit m af met je duim en ontspan je ringvinger om daar weer uit te ademen.

Vervolg de oefening op rustig tempo. Ontspan je buik. Je ervaart vast al dat de ene kant de andere niet is… oefen balans te brengen door de adem-hoeveelheid aan iedere kant gelijk te maken. Wanneer je meer balans voelt en niet meer veel hoeft te denken kijk dan of je je ademhaling kan verdiepen.

 

 

Transformatie

Zondag met de boedelbak op stap geweest.

En ik heb geen idee waarom mijn hele huis vol dozen staat terwijl ik denk dat ik niet materialistisch ben ingesteld….

Het is alleen dat ik in ieder voorwerp mogelijkheden zie…. Alles wil ik gebruiken, alles heeft eigen vorm en eigen kwaliteiten en dat vind ik zo inspirerend.

Omdat ik niet in dozen of spullen wil verdrinken moet ik iets veranderen! Iets groots, zoals de dag dat ik mijn dagboeken heb verbrand. Het is niet dat er een volledig inspiratieloze dag voorbij gaat. Dagelijks is er nieuws en zie ik het niet zet ik mijn ekster oog aan en vind ik het wel.

Dus waar ik werkelijk op uit kom is dat ik in tekorten geloof, dat zelfs leef. Hiermee doe ik mezelf echt tekort! Mezelf vastzetten in spullen is in mijn beleving schaarste, de ernergie kan niet verder stromen en ik ben bang dat ik morgen niet genoeg heb. In de angst voor morgen zo wil ik niet leven. Ik groei dankbaar op in een land met vrijheid en allerlei mogelijkheden dat mag ik ervaren op alle vlakken. Anders ben ik een ander soort vluchteling en waar moet ik heen met mezelf? Ik roep onnodig de dozen dood over mezelf af en het is tijd om te veranderen.

Ik wil geloven dat morgen ook weer nieuw brengt; spullen, ideeen, energie, liefde… Zoveel vertrouwen voelen dat alle gevoellens van angst kunnen weg smelten als sneeuw voor de zon.

En wanneer alles wat me tegen hield is weggesmolten kan ik leeg om met open armen al het leuks en nieuws te ontvangen!

Wanneer de energie doorstroomt kom ik in balans!

In vertrouwen dat ik precies hebt wat ik nodig heb en dat ik het anders op mijn pad vind maakt de verandering. En wederom verbrand ik mijn oude schepen achter me met open armen voor morgen.

zzz….

 

Omdat ik dit bericht niet gepost kreeg gister is deze er nu.

Ik kom bijna mijn bed niet uit en als ik het toch doe voelt het of ik uit een graftombe ben gestapt. Een aparte ervaring. Ik kijk de kamer rond (uh, voor zover dat gaat) en mag echt in beweging komen, licht in de duisternis, Wakey Wakey aarde aan Nadine!!