Levensvuur

Waar ik vroeger een passie voelde brandden lijkt het licht gedoofd Ik heb het over een passie in mezelf, voor mezelf…

Een passie die me op een missie zet die ik wens te volbrengen 

Als een pelgrimstocht in mezelf, met mezelf. 

Een passie die raakt, die flow en uitting geeft, evenals plezier om te ondernemen. 

Als kind is het de uitdaging die passie te volgen ondat je ouders mogelijk dingen voor je beslissen je bent namelijk nog geen 18 jaar dus telt het gedeeltelijk wat jij vind en telt de levenservaring van je ouders en omgeving net zo hard mee.
Als puber pak je je passie of je emoties brengen je de lessen die je nodig hebt om op onderzoek te gaan en een soort ‘vooropleiding’ voor je missie wordt inwerking gezet. 

Je loopt zo goed en kwaad als t kan langs de apen en beren op de weg, gemotiveerd en geremd… rolt, valt krabbelt op en doet alles nog een keer.

Een intense tijd waain je gedeeltelijk overtuigd door anderen meer ontdekt van jezelf en je missie zich uitkristaliseert
Als volwassene eenmaal op je pad gestapt, heb je het een en ander gekozen. Struggle je dagelijks met je gemaakte keuzes die jou leven vormen en jou daarin… heb je te dealen met de plek die je inneemt in de maatschappij en meningen van anderen. 
Nu en dan vraag je je wat af, misschien voel je je veilig in de situatie die je hebt gecreëerd, heb je leuk werk, mooie inspirerende mensen om je heen en zit je goed.
Maar wellicht ken je ook die roep van passie vanuit een klein diep plekje in jezelf…

Als een echoput waarin ik roep zingt een wereld naar me terug

Geroepen door de tonen van mijn ziel weet ik; er is geen weg terug. 

Ik hou me stil, verlang, bevries en weet niet voor hoe lang ik het volhoudt hier te zijn,

Naast de put, donker om me heen, klauwend aan de stenen vast gehouden met cement.

Terwijl ik me angstig tracht te verstoppen voel me verscheurd als de jurk die om mijn naakte lichaam hangt aangevreten als een vod door de motten ben ik.

Ik gaf zoveel…

Nu ben ik weer niks 

Als een oneindig boek dat ik lees en altijd begrijp, zit ik omvangen van leegte naast de put.

Ik kijk over de rand, t uitzicht is uitnodigend maar al zie ik deze keer meer, ik ken de diepte van de sprong. Vroeger liet ik me vallen…

Je ervaring kan voor- of tegenwerken…

Ik zie de keuzes ik ken te wegen en wat ik niet meer herken onderzoek ik. 

Ik zoek passie, passie in mezelf, voor mezelf, door mezelf.

Wat me vandaag passie brengt is dit te delen met jou. 

In het licht van Pinksteren, groet ik je vanuit het duister. 
Liefde 

~Lotus Satyara~


Advertenties

Waar tijd geboren wordt

In een wereld zo oud dat het nieuw is ontmoeten wij, 
Ont dekken wij, 

Ont razen wij
Lopen over de horizon, breder dan breed in het donkerste licht van zonneklaar 
Stralend zijn wij, hand in hand

Met vreemde schelpenvormen op de stranden zo nieuw dat het oud is
Terwijl liefde groeit in wortel van tijd,  Is het dit moment waar mijn gedachten in dromen bloeien
Keer om en om en nog een keer

Onderste boven en dan weer

Koprol het spel van werkelijkheid terwijl lippen kussen iedere wijze steen met liefde in ieder merg van been 
Zo neemt hier ieder deel, wat die werkelijk wil en staan we er niet eens bij stil
~Satyara~

Balans van Liefde

Teveel aan liefde? Is het mogelijk? anders dan een te kort aan liefde… Wanneer iets uit balans is wordt het zichtbaar. Bij mij stond eigenliefde weer eens aan de deur te kloppen. Niet de eerste keer dus zodra ik het door had heb ik gauw open gedaan ;) ik ben vast niet de enige dus mooie gelegenheid even te schrijven. 

Wanneer er een overvloed aan liefde ontstaat is er ruim om te delen. Wij kennen slechts, als er een teveel van ‘iets’ is dat we het dan weggooien, Afval heet dat…

We gaan over t algemeen tamelijk respectloos om met ons afval terwijl dit ons gebracht heeft waar je nu bent en gemaakt heeft wie je nu kiest te zijn.  In Egypte wordt de scarabee (mestkever) vereerd om dat deze nieuw leven symboliseerd de eitjes gelegd en warm gehouden in de mest komen uit en nieuw leven wordt geboren uit het ‘afval’. 
We kunnen ons er moeilijk mee verbinden het afval is ‘oud’ heeft zijn waarde verloren… Maar ooit gebruikten we alles, tot in de kleinste details. Materialen kocht je niet in een winkel maar maakte je zelf, sokken werden gestopt, van de jacht werd alles als voedzaam en nuttig gezien en omdat alles inzet en tijd kostte zorgden we er wel voor dat ieder kruimeltje tot zijn recht kwam! 
In tijden dat je weinig hebt ontdek je extra hoe het is om iets te ontvangen. Alles wordt gezien in passende waarde voor jou op dat moment. Dit staat mooi beschreven in een boek van Paulo Coelho (een van mijn favoriete schrijvers) hij wordt daarin uitgenodigd om te bedelen niet omdat hij niet kan werken maar juist om te oefenen hoe het is om te ontvangen en vandaaruit te oefenen wat het is om te geven.
Iets kleins voor jou onbeduidend kan al heel groot voelen voor een ander en vaak raken we daar ergens in de war. Want we vergeten hierover te communiceren. Daarmee bedoel ik niet dat er perse over gepraat moet worden maar je kan veel opmaken door te voelen of kijken hoe iemand iets ontvangt of geeft. Contact maken en verbinding kan dan groeien wat een meer waarde aan geschenken meebrengt.
Tussen ons mensen zit een verschil in ervaring… we kunnen dat benoemen we kunnen het voelen maar gebeurd dat ook? 
Wanneer ik mensen coach hoor ik hierop vaak dezelfde ruis… er zijn aannames, oordelen maar de werkelijke vraag stellen of horen wat de ander zegt dat blijft uit. 

Nog niet eens gesproken over gevoel… wat gebeurd er wanneer je iets zegt of voelt? Met de ander, met jezelf… Is de wereld het zelfde gebleven of kan je een verschil ervaren?
Door ons af te stemmen op de energie van het moment kunnen we eigenlijk heel fijn samen zijn. Je zou feitelijk met iedereen door een deur kunnen wanneer je je openstelt voor wat er is op dat moment en daar oordeel-loos, doch trouw aan jezelf!!! mee omgaat. 
Je hebt wel wat bereidheid nodig jezelf in de ander te herkennen… maar t geschenk is dan ook groot en met name voor jouzelf een wereld van verschil. 
Soms hebben we door ervaringen eens een muur opgetrokken of lijk je tegen een dichte deur aan te lopen. 

Het is dan een extra uitdaging je eigenliefde te raadplegen en de muur of deur in jezelf te ontdekken en te koesteren zodat die eenmaal gezien in liefde kan vervagen tot die oplost. 
Uiteindelijk is er met voldoende eigenliefde ruim overvloed om te delen. 

Vanuit oneindigheid kan de liefde stromen tussen jou en je dierbaren of met wie jij in contact wil zijn en is er geen verspilde energie meer. 
Er ontstaat vanuit deze gezonde uitwisseling en in contact met je eigen bron harmonie, balans in je leven.

Www.satyara.nl



Muur van Ver staan

Ik zie je staan

Ver sta je mij?
Of zijn mijn woorden 

Tussen regels door 

Gebakken lucht geworden 

In jou oor
Ik voel je bouwen

Weer vertrouwen

Om illusie te onderhouden
Ik heb me tegen je aangezet

Om eindeloos te dromen

Snel in een schietgebed

Vergankelijk ontkomen
Kijkend zien

Zag ik iets

Wellicht, misschien

Zijn we 

Niets
Liefdevol streel ik iedere steen

Ieder mos een eigen taal

Je kleurt je geurt, je tekent 

En ik luister 

Offer van Liefde

Al eeuwen wordt er geofferd in naam van liefde…
Uit oude verhalen kennen we zelfs het offeren van kinderen en dieren.
In hoeverre beïnvloed het maken van offers mijn leven is wat ik me afvraag…

Ik kom wanneer ik tot in het diepst van mijn zijn kijk bij, liefde.
Het offeren van liefde is iets dat me ongezien gebeurd.

Op momenten dat ik een ander het beste gun omdat die door een moeilijke of uitdagende fase heen gaat wil ik ervoor ZORGEN dat die zich beter voelt.

Het gebeurd echter in die prille liefdevol bedoelde ‘zorg-fase’ dat ik het contact met mezelf verlies en vergeet te voelen wat ik wil of verlang, waar ik van droom. 
Omdat dit contact met mezelf verliezen onbewust gebeurd kan ik niet aan de ander aangeven wat goed voelt. In mij blijft dat onuitgesproken gevoel ergens steken… 

Ik heb het gevoel dat ik goed bezig ben, zie de ander weer lachen maar zelf voel ik ergens ver weg een gevoel van onvrede…. het offer
Ik zoek en ontdek waardevolle inzichten in dit hele proces dus het is nooit voor niks maar het feit blijft dat ik een offer meesleep iedere dag en me oplaadt aan de lach en liefde van de ander in de plaats van deze in mezelf te kunnen voelen en ervaren. 
Op den duur weet ik niet meer wat ik waard ben of wat mijn kwaliteiten zijn, het gene waarin ik mezelf zie en herken is in de ander buiten mij… Zo wordt ik een vreemde voor mijn eigen emoties en gevoelens die me overvallen van tijd tot tijd. Omdat ik die geen plaats weet te geven wordt het ‘steekje’ dat ik liet vallen een kluuw… een wir war, die niet te ontrafelen lijkt te zijn… ik voel me verdwaald en verwijderd van mezelf. Als gevolg voelt het ‘offer’ op een dag zwaar in mij,… ik voel me bedrukt en mij overvallen depressieve buien. 
Ik voel me schuldig dat ik de ander confronteer met mijn buien en dat maakt de zwaarte die erbij ontstaat bijna ondragelijk.
Van dit laatste schiet ik in het ‘overleven’ tot de dag dat ik beslis dat ik zelf aan het roer sta en iets anders wil. 
In dit geval mag ik herkennen en erkennen dat de zorg voor een ander van een ander is en ik het mijne mag dragen. Zorgeloos dragen is de leukste vorm van zorgen dat voelt niet zwaar. Ik kan dit echter alleen doen wanneer ik in verbinding sta met mijn gevoel en het bij mij past hier een keus een weg, een oplossing in te vinden omdat ik daar zeggenschap over heb. 
Dit betekend wanneer ik zorgdraag voor mezelf, ik met mijn volledige liefdevolle aanwezigheid kan zijn naast een ander wanneer die een luisterend oor, troostende schouder nodig heeft. Omdat ik een liefdevolle verbinding met mezelf heb waar ik trouw aan ben herken ik de ander ‘in’ mezelf inplaats van slechts daar buiten er ontstaat balans en daar kan ik voor zorgen!

Draagmacht

Draagmacht,

Opeens ontdek ik waarom ik in gesprek iets tussendoor over mezelf vertel…omdat ik graag mezelf onder de loep neem om meer van t leven te begrijpen hield t me bezig en ik observeerde mijn binnen en buitenwereld als een vogelaar met verrekijker en tele-lens in een vogelhut :D 

…Het viel me op en ik dacht waarom doe ik dit eigenlijk zoals ik me in t gesprek opstel? Ik praatte namelijk meer uit automatisme dan werkelijke uitwisseling van woorden…
Wat er gebeurd:

Iemand verteld iets over zichzelf. 

Ik luister en herken ik ondertussen een vergelijkbare situatie.

Ik voel dat gevoel van de situatie die ik beleefde, mogelijk weet ik ook de oplossing die mij heeft geholpen en ik deel enthousiast mijn bevindingen.
Ik heb het gevoel dat ik meeleef, letterlijk doe ik dat ook, en ik hoop de ander daarmee een gevoel van begrip te geven. Dat ik degene heb gehoord in wat die vertelde….
Maar, 

Is dit werkelijk gebeurd, of ben ik als een enthousiaste puppi of een vulkaan uitbarsting de ander totaal overdonderd en is daardoor juist het tegenovergestelde gebeurd? 
Of, 

Heb ik in mijn meelevendheid van alles meegenomen en draag ik in feite nu een les op mijn schouders die ik al kende maar waar de ander nog even inzichten op nodig had door er aan mij over te vertellen?….
In hoeverre ‘dragen’ wij mensen elkaar? 

Wat is het verschil tussen steunen/leunen of ondersteuning/leuning. 
Een leuning aan de trap is als de hand van een ouder waaraan je jezelf makkelijker naar boven of beneden ‘gesteund’ voelt.
Leunen is hangen een muur of voorwerp, persoon… gebruiken om zelf rechtop te blijven een steuntje gebruiken. 

T woord zegt t al je maakt er gebruik van! 
En dat hoeft niet erg te zijn. Rollators zijn ervoor ontworpen. Maar van mens tot mens of tot dier, hoe bewust steun of leun je?? 
Ik denk dat m daar t verschil zit… 

als je t vraagt wordt t automatisch ondersteuning omdat het dan een keuze, een overeenstemming is. 
Als ik put uit mijn eigen ervaringen word ik ook minder moe van bewust ondersteunen, dat kan zelfs vaak erg leuk zijn, omdat de afspraak ons samen brengt. Het samen bij machte zijn te helpen of hulp te vragen en ontvangen zuivert de draagmacht want we werken samen.

Maar leunt iemand vanuit een tekort, drama of hangerigheid is t ook direct zwaar, ik krijg er eerder genoeg van omdat t me moe maakt. De macht ligt aan een kant en er wordt niet gedeeld, samen werken botst en voelt vermoeiend.
Vraagt iemand hulp is er ook ruimte voor mij om aan te geven wat ik fijn vindt of waar ik behoefte aan heb. Die uitwisseling voelt heel vrij en open waardoor ik direct ademstroom en plezier kan ervaren. 
Dus in eerste instantie dacht ik een brug te moeten slaan naar de ander door begrip te tonen en uit eigen ervaring te vertellen wat te ander kan doen. T gaf me in zekere zin ook macht en grip op de situatie want ik vond het vervelend mijn kennis zo te voelen worstelen. Ik zette mijn draagmacht in om mezelf niet ongemakkelijk te hoeven voelen…
Nu weet ik dat de brug er al is, dat ik de ander ben maar dat we onze lessen op andere tijdstippen krijgen aangereikt. Dat de ander het inzicht kan ontvangen door in de be-leving te zijn en er over te vertellen, niet voor mij maar eigenlijk voor zichzelf. Ik kan reageren op een vraag (zie mijn vorige blog, balanceren) zodat we samenwerken en draagmachtig Zijn. 

Alleen maar Zijn, het is genoeg 

Liefde en Inspiratie!

X Lotus 

Www.satyara.nl/coaching/

Droomtijd

Tijdens een Regiobijeenkomst van de Hartstichting mocht ik een yogasessie verzorgen. 
T was een mooie ochtend met waardevolle informatie waarom geld inzamelen voor onderzoeken naar hart en vaten zo noodzakelijk is. Er lijkt veel bekend toch is erover oorzaak of afgemeten behandelwijzen nog veel onzekerheid.
Geinspireerd op het informatieve deel van de ochtend begeleid ik even later de yogasessie aan kleurrijke deelnemers. Qua inhoud doeltreffend en ik krijg ‘lach’ daar hou ik van ;) ontspannen, speels en ik verbaas me er weer over hoe weinig we van ons lichaam weten. 

Simpele heel helende oefeningen zijn onbekend, onderschat en onwaardig omdat we onbewust zijn van de impact dat het heeft op ons lichaam. 
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, gezondheid zit m niet alleen in voeding of stoppen met roken.

Gezondheid is ook balans. Balans tussen lichaam en geest. Je aansturende kracht is je hoofd, ziekte zit soms ook in je hoofd en niet altijd letterlijk. 
Wat doet denken eigenlijk? 
Als je prachtige positieve denkt… hoe voel je je dan??

Wat als je die prachtige positieve dingen geloofd?… 

geen sprookje maar echt!!! 

Hoe voel je je nu??
Hoe voelt het in je lichaam? Ben je nog moe? Voel je je zwaar? Ben je depressief? Gestresst??
Wat wil jij geloven, dat alleen medicijn je beter maakt? Of krachten die zich bundelen? Geloof je in alleen, in samen of in All-Een?
Tot slot kwam er aan t einde van de ochtend een wijze man naar me toe en hij zei: Ik heb ook een leuke, onthou dit; ‘Als je niet slaapt, Droom je niet.’
Ik glimlach…
‘Als je niet slaapt, droom je niet’.
Ik vraag me af waarom hij dit zegt en puzzel mijn inzichten bijelkaar…
Dus, Als ik wakker ben slaap ik, dus wat ik droom is werkelijkheid!
Droomtijd,
In dromen is van alles mogelijk, nu is er slechts de illusie van de verwarrende dromen om los te laten. 
T leven is minder serieus wanneer ik het kan dromen en ik kan meer lachen! 
Ik ga van mijn leven een droom maken! 
‘Living the dream!’ 

Lotus 


Www.satyara.nl