Het Eierpad

Vandaag kijk ik rond op mijn levenspad en heb ik t gevoel dat ik een eierloop aan t doen ben.

Subtiel dans ik balancerend van het ene naar het andere ei op mijn pad.
Mijn lichtvoetigheid en afstemming maakt dat de eieren onder mij me kunnen dragen en ik ze dus heel achter me laat!

Op eieren lopen is een geoefende kunst.
Wanneer je niet inleeft en invoelt waarom je stapt of waarheen is een breuk het gevolg…

Die breuk hoeft niet perse het ei in kwestie te zijn… Maar de breuk kan evengoed in mezelf ontstaan.
Omdat ik soms te-veel rekening hou met het ei onder mij
Bijvoorbeeld, omdat ik graag gedragen wordt, of ik bang ben afgewezen te worden als ik aangeef waar ik heen wil. Of omdat ik graag de controle wil en daardoor juist mis of te stevig stap.

Het maakt mij dan moe dat al mijn zintuigen zijn afgestemd op de eieren inplaats van mijn doel, de weg!

Dus ga ik mijn eigen behoefte ook voedden of kies ik eieren voor mijn geld?

Ik dans Pasen in met deze gedachten
Observeer lichtvoetig mijn eierpad vanuit respect voor mezelf en mijn doel
Iedere stap kleur ik met magische verf uit mijn rode dansschoentjes die ik onlangs heb gekregen van mijn nicht! :)

Me verbinden en wereld mooier kleuren dans ik.
De eieren die ik nog niet heb gedanst liggen daar te wachtten op jou op mij.

In de doodse stilte van de zaterdag ben ik aanwezig

De kleurige eieren liggen voor het oprapen in vorm van de vele workshops die ik organiseer om mezelf en jou te inspireren en aan deel te nemen. Dit vind je op www.satyara.nl en facebook.

Blijf ik op eieren lopen of ga ik staan voor waar ik in geloof?

Pasen vier ik met een ei.
Want een ei, brengt hoop, geloof en liefde, dat hoort er bij ;)  een kleurrijke wedergeboorte die ook in de bijbel prachtig beschreven staat.

In liefde en licht Lotus

Advertenties

Drempelvrees

Ik zie me nog vechten denkend dat er van alles moet niet meer wetend wat… Dus ik kom voor mezelf op en vecht! Tegen een onzichtbare ik een iets dat het altijd beter lijkt te weten. Alles wat ik kies,  het is nooit goed genoeg. En iedereen heeft ‘het’ gedaan! Wat het ook is…

Ik kijk in de spiegel naar mijn vechtende ik en ontdek een oneindige schuld in mezelf. Zoveel… Hoe kan ik het ooit inlossen…? Moedeloos… Moe
Bovenal… Boos

Dieper dan diep voel ik me verdrietig alsof ik rouw en slechts flarden heb geleefd… Of bijna niet…

Toen ik me af vroeg wanneer het genoeg is… Het is nooit genoeg… Wat is genoeg?
Hoe bevrijdt ik mezelf dan van deze schuld?

Plots bevind ik me een andere werkelijkheid zoeen als in een film:
Ik word uitgenodigd bij een oude tempel ceremonie, sta tussen de monniken en bewandel de weg van Boeddha. De monniken beginnen een gezongen gebed en ik stel me open het te ontvangen.
In deze ceremonie sta ik op een drempel.

Achter mij ligt de wereld waarin ik leefde de deur die naar de tempel leidt waardoor ik binnen ben gekomen.
De drempel is een soort energetische kracht lijn waar ik op sta. Ik voel me stil,  perfect in balans alsof ik het midden van een weegschaal ben… Alsof ik me tussen een in en uitademing bevindt.. Zo’n moment dat je onder water bent en bijna bovenkomt om lucht te happen… Zachte liefde stroomt door mijn bloed als een rivier van rozenkwarts

Voor mij is een groot Boeddha beeld
En voel ik leegte, ik weet niet waar ik instap als ik een stap zou zetten het lijkt of er geen eens een vloer is!!

T beangstigd me
Om me heen hoor ik het gezang in oude taal en mijn lichaam laat de angst direct weer los. Het zingen stopt. Stilte.

Dan wordt er gevraagd door een oude wijze monnik met lange witte baard of ik bereid ben alles wat geweest is achter me te laten.
Ik ben bereid zeg ik.
Alsof ik geridderd wordt krijg ik drie tikken tegen mijn schouderbladen met de platte kant van een zwaard.

Even ben ik bang voor de verandering…
De drempel onder me lijkt te trillen en ik weet dat het tijd is om los te laten en te gaan…

Zodra ik op kijk zie ik oneindigheid
De leegte lijkt als mist op te trekken en er onthult zich een droomwereld. Ik zie het universum maar ook een uitgestrekt landschap zo mooi dat er woorden aan geven onmogelijk is. De kleuren, bergen, bomen, water, wijdsheid en alles is zo ongelofelijk magisch en prachtig!!!!

…en toen werd ik wakker…
Ik voel me een stuk lichter vandaag
En weet dat ik een keus heb, ik kan het verleden of mijn waarheid leven.
En ik weet welke mij het meeste plezier geeft! ;)

Totgauw liefde Lotus

IMG_0312

Aardedrager…

Zoveel gevechten om op aarde te zijn, wie krijgt welk deel wie heeft het voor het zeggen, wat is het beste om te geloven…

Via een bijzondere massage kwam ik erachter dat ik op een bepaald vlak geen samenwerking duld. Dat ik nog alleen aan t dragen was…

Dacht dat ik geen hulp kon krijgen omdat dit mijn taak was, dat dit is wat mij belangrijk maakt en nodig.
Alleen de zwaarte van het alleen dragen brengt eenzaamheid, maakt moe, zo raakte ik uitgeput en belandde op een avond niet lang geleden op de massage tafel

Fitfulness glimlachende Boeddha knipoogde en gaf me vertrouwen, nodigde zacht uit om te ontspannen terwijl hij zijn helende handen tegen mijn schouderbladen legde.

De uitnodiging voelde eerst wat onwennig en begon voorzichtig want ik was bang te veel te zijn… ik was bang iets slechts te zijn waar ik niet een ander mee lastig wilde vallen, en ik dacht dat ik misschien uitverkoren was, ik voelde me speciaal en was bang om niks te zijn… Of, wat als ik niet meer weet wie ik zonder dit te dragen ben?…. Tot ik voelde hoe moe ik was van het vasthouden en in vertrouwen ging dat er gebeurd wat er mag gebeuren en wat bij mij hoort toch blijft omdat dat zo is. Alles ging stromen een verlossend, zalig, vrijheids gevoel kwam in mij los

Mijn vader zei altijd: neem niet de hele wereld op je nek!
En ik nam me zo voor naar hem te luisteren, ik wist alleen niet hoe dat te doen!

Eh, nou niet ALLEEN dus!

Ik kwam er ook achter dat ik mijn mannelijke vrienden te weinig vertrouwde om deze hoeveelheid van mezelf te zijn.
Maar goed daar maakten meerdere het ook naar dus ik had mijn redenen om me te verstoppen en dus kregen ze niet de volle 200% (als dat niet meer is ;)

Er is zo’n sensitiviteit voelbaar bij de meeste mannen in mijn omgeving dat ook nog wel eens wordt beschermd door mannelijk ego… Wil ik dus contact houden met de mannen in mijn leven maakte dat ik daar super slim mee om wist te gaan.
Ik maakte mezelf klein en steunde hem in zijn onzekerheid.
Met als gevolg dat ik zelf dan even niks ben. En als ik dat lang genoeg doe vergeet ik zelfs wie ik ben.

Ik heb vele jaren veel van mezelf weg gegeven. Mijn vader noemt dat het staartstuk zijn… Echter was dit staartstuk vergeten dat een staart de aansturende werking heeft!

Ik ben onderweg…. ik zoek, vraag en ontdek…

Ik wil graag naast je zijn als man en als vrouw, in gelijkheid, in eenheid

 

De Jonkvrouw

Wie is deze dame of heer in kwestie en hoe komt dit dat hij is wie ze is?
Ik zal dit benaderen van uit hij en zij om verwarring te voorkomen… ;)
Kortom verbind je met beide energieeen mannelijk en vrouwelijk terwijl je leest hoe deze woorden hier staan.

De jonkvrouw kan die jongen zijn, die niet genoeg geld heeft, uit het buitenland komt en staat te hannesen met ons Ov systeem…
Zo iemand kan je voor lastig uitmaken als je de trein wil halen of je nodigt uit… Ik kies het laatste en vraag: ‘Wat heb je nodig?’ ‘Misschien kan ik helpen?’
Hij geeft aan dat hij t vervelend vind geld aan te nemen. Wauw… Bang hem te kwetsen geef ik aan dat ik t niet voor niks aanbied, dat ik de situatie ken en weet hoe dat voelt. Kijk maar even wat je wil, zeg ik, misschien kan je hier binnen pinnen zegt de zuchtende dame naast me, mijn aanbod staat zeg ik terwijl de jongen naar binnen loopt.
1 Minuut voor mijn trein arriveert ben ik net klaar met mijn eigen bestelling als hij toch naast me komt staan en aangeeft graag hulp te accepteren.
Ik pin voor hem in mijn laatste minuut en wens m succes voor ik naar de trein ren.

De situatie maakt me vrolijk en ontroert me…
T is werkelijk een groot kado als iemand je hulp accepteerd zonder verwachtingen of verlangens bewust van zijn eigen reis.

Er zit een dametje in de bus met n stok. Ze is bang niet op tijd uit te stappen want ze staat al terwijl de bus nog niet bij de halte is, wiebelt en zij dus ook.
Een man staat naast haar en maakt contact met een glimlach en babbel. Ik zie zijn hand achter haar bij een bushobbel…
Maar hij raakt haar niet onnodig aan hij laat haar in haar kracht.
Ik zie daarin de aanmoediging en respect voor wie zij is.

De jonkvrouw kan iedereen zijn, maar is geen slachtoffer!
T mooie is dat hij/zij zich erg bewust is van zichzelf en de gecreëerde situatie waarin hij/zij zich bevindt en daarin een keus heeft gemaakt vanuit eigenheid. En met respect kan er een gedeeld moment ontstaan waardoor held en jonkvrouw elkaar ontmoeten en het leven lichter kunnen ervaren door de puurheid en openheid in het moment.

Een jonkvrouw+  kan (zich bewust van de situatie) om hulp vragen!
Omdat dit ook heldenmoed laat zien komt dan de innerlijke held de jonkvrouw al tegemoet en creër je voor jezelf een nieuwe situatie door in contact te gaan met een ander.

Ik wens me veel plezier opnieuw in ontmoeting!

X Lotus

(Deze tekst is verbonden met die van de held)