Delen en vermenigvuldigen

Delen en vermenigvuldigen

Wanneer ik overstroom van blijdschap kan ik me verdwaald voelen.

Ik voel de behoefte te delen met iemand uit mijn omgeving maar vandaag is niemand thuis…

Zo’n dag dat erop neer komt dat ik alleen ben gewoon nu in dit moment, een gevoelletje van eenzaamheid bekruipt mijn ruggengraat. Ik vraag me af waarom en een klein bibber stemmetje geeft aan dat ik zo goed alle kanten begrijp maar het zo moeilijk vind die samen te brengen.

Ik weet, ik ben niet eenzaam want ik weet wie er om me heen zijn, een hele wereld die draait. T is alleen dat ik mijn schoenen heb aangetrokken en geen idee heb waar ik heen ga, waar ik heen wil….

Dus ik ga zitten, haal adem, wordt stil, doe wat yoga, zing een deuntje, doe de was en voel me thuis. Hier voelt nu blij en niet meer verdwaald. Vanuit hier, kan ik vertrekken waarheen ik wil maar spontaan gaat te telefoon een appje van mijn zusje en voel ik de kracht van de verbinding met mezelf in contact met haar.

Nu ik spontaan deze woorden tik om deze les met mezelf tastbaar te maken en te verankeren zie ik (weer) in hoe zeer we invloed hebben en herinner ik mezelf dat ik als positieve kracht in de wereld wil staan. Maar ik vraag me af terug kijkend op de intense weken die al achter me liggen en vraag me af hoe positief ik werkelijk naar mezelf ben (jaaa, ook aangezien ik me dat afvraag, snapje hoe diep dat gaat ;)

Wanneer ik thuis ben in positiviteit naar mezelf zal ik pas werkelijk op alle lagen een positieve wereld om me heen kunnen creeeren, want als ik er niet ben, wie is dan die kracht in mij?

Sure, kan die kracht er zijn in de wereld maar dan is dat iets wat ik buiten mij leef, in de plaats van mijn eigen kracht bron van positiviteit te zijn.

Dus ik veranker dit in mezelf, geef mezelf een hug in alles wat ik ben en sluit niks buiten. Mijn schaamte mijn schuld mijn zwakte mijn pijn alles neem ik aan van mij en heb ik lief als een ander waar ik van zou houden, die ik zou omarmen en knuffelen en koesteren tot het zacht wordt van binnen tot het stroomt… tot het voorzichtig borrelt en gewoon kan zijn dat het bruist en straalt.

I am

Resoneert dit voor jou, chant deze mantra dan met mij:

I am I am I am

Ik plaats mijn handen voor mijn hart en voel dat het klopt, nu en ieder moment dat ik daar contact mee maak kan dat: I am

Satyara website

Advertenties

Tempel van Verwondering

IMG_1853

Verwondering is als…

Een licht in het duister

een vonkje ontspringt en groeit met aandacht voor wat ooit ongezien was

Opeens herinner ik me dat ik op pad ben

Laat deze vonk eenmaal ontdekt een inspiratie zijn om de reis voort te zetten op avontuur te zijn

Jong en oud te zijn, verwonderd over het leven dat zich ontvouwd en versmelt met iedere stap die ik ben

Een baken van licht dat kan stralen als een ster in het duister wanneer ik durf te zien en me verwonder….

 

~Lotus Satyara~

@Dutch Yoga Festival Terschelling 2018

 

 

Balans van Liefde

Teveel aan liefde? Is het mogelijk? anders dan een te kort aan liefde… Wanneer iets uit balans is wordt het zichtbaar. Bij mij stond eigenliefde weer eens aan de deur te kloppen. Niet de eerste keer dus zodra ik het door had heb ik gauw open gedaan ;) ik ben vast niet de enige dus mooie gelegenheid even te schrijven. 

Wanneer er een overvloed aan liefde ontstaat is er ruim om te delen. Wij kennen slechts, als er een teveel van ‘iets’ is dat we het dan weggooien, Afval heet dat…

We gaan over t algemeen tamelijk respectloos om met ons afval terwijl dit ons gebracht heeft waar je nu bent en gemaakt heeft wie je nu kiest te zijn.  In Egypte wordt de scarabee (mestkever) vereerd om dat deze nieuw leven symboliseerd de eitjes gelegd en warm gehouden in de mest komen uit en nieuw leven wordt geboren uit het ‘afval’. 
We kunnen ons er moeilijk mee verbinden het afval is ‘oud’ heeft zijn waarde verloren… Maar ooit gebruikten we alles, tot in de kleinste details. Materialen kocht je niet in een winkel maar maakte je zelf, sokken werden gestopt, van de jacht werd alles als voedzaam en nuttig gezien en omdat alles inzet en tijd kostte zorgden we er wel voor dat ieder kruimeltje tot zijn recht kwam! 
In tijden dat je weinig hebt ontdek je extra hoe het is om iets te ontvangen. Alles wordt gezien in passende waarde voor jou op dat moment. Dit staat mooi beschreven in een boek van Paulo Coelho (een van mijn favoriete schrijvers) hij wordt daarin uitgenodigd om te bedelen niet omdat hij niet kan werken maar juist om te oefenen hoe het is om te ontvangen en vandaaruit te oefenen wat het is om te geven.
Iets kleins voor jou onbeduidend kan al heel groot voelen voor een ander en vaak raken we daar ergens in de war. Want we vergeten hierover te communiceren. Daarmee bedoel ik niet dat er perse over gepraat moet worden maar je kan veel opmaken door te voelen of kijken hoe iemand iets ontvangt of geeft. Contact maken en verbinding kan dan groeien wat een meer waarde aan geschenken meebrengt.
Tussen ons mensen zit een verschil in ervaring… we kunnen dat benoemen we kunnen het voelen maar gebeurd dat ook? 
Wanneer ik mensen coach hoor ik hierop vaak dezelfde ruis… er zijn aannames, oordelen maar de werkelijke vraag stellen of horen wat de ander zegt dat blijft uit. 

Nog niet eens gesproken over gevoel… wat gebeurd er wanneer je iets zegt of voelt? Met de ander, met jezelf… Is de wereld het zelfde gebleven of kan je een verschil ervaren?
Door ons af te stemmen op de energie van het moment kunnen we eigenlijk heel fijn samen zijn. Je zou feitelijk met iedereen door een deur kunnen wanneer je je openstelt voor wat er is op dat moment en daar oordeel-loos, doch trouw aan jezelf!!! mee omgaat. 
Je hebt wel wat bereidheid nodig jezelf in de ander te herkennen… maar t geschenk is dan ook groot en met name voor jouzelf een wereld van verschil. 
Soms hebben we door ervaringen eens een muur opgetrokken of lijk je tegen een dichte deur aan te lopen. 

Het is dan een extra uitdaging je eigenliefde te raadplegen en de muur of deur in jezelf te ontdekken en te koesteren zodat die eenmaal gezien in liefde kan vervagen tot die oplost. 
Uiteindelijk is er met voldoende eigenliefde ruim overvloed om te delen. 

Vanuit oneindigheid kan de liefde stromen tussen jou en je dierbaren of met wie jij in contact wil zijn en is er geen verspilde energie meer. 
Er ontstaat vanuit deze gezonde uitwisseling en in contact met je eigen bron harmonie, balans in je leven.

Www.satyara.nl



Red Tent

Onderweg schieten gedachten en inzichten door mijn hoofd en lijf.Ik heb mijn periode en ben 1 groot informatie kanaal. 

In een ander leven zou ik nu in ‘de rode tent’ verblijven waar ik in dankbaar contact met de aarde in zachtheid mijn inzichten deel… informatie om hier in harmonie te leven.
In dit leven echter volg ik de regels die er zijn en hol ik als ieder vrouw afspraken na.

Mijn protesterend lichaam negerend die eigenlijk om aandacht en koestering schreeuwt!

Onmachtig, mijn oude wijsheid en inzichten weg te zien spoelen in de goot. Oude onbegrepen tranen blijven achter in immense woede hunkerend naar bestaansrecht.
Mijn lichaam verkrampt, weten waarom ik boos ben zou me op de brandstapel zetten dus ik kies voor onderdrukte boosheid achter een glimlach, waarin ogen niet werkelijk mee lachen…
Hierin kan ik verblijven, waar ik schijnbaar veilig mezelf de strop om doe en jou de schuld geef omdat ik het niet meer weet. 

Of ik kan mijn verhaal kenbaar maken….

Ontdekken dat je als man jou manier hebt en ik t mijn, dat we met een open ontvankelijk hart kunnen delen hoe het is voor jou om jou te zijn.

Ik wil niet onbegrepen zwijgen, als we samen t leven genieten laten we in waarheid leven, oprecht.

Zonder te zorgen, naast elkaar te staan ieder op ons eigen pad, in verbinding. 
Vrouwen, ik begrijp hoe t voelt voor mij. 

Als je eens jou verhaal wil delen ben je welkom voor een persoonlijk sister2sister gesprek of bij een ‘Sister Soul Tribe’ meeting die ik organiseer want een ieder van ons heeft een eigen verhaal! 
Ik koester mezelf

Ik koester dit moment

Ik koester mijn lichaam

dat me onvoorwaardelijk de weg wijst in liefde 
Aho Mitakuye Oyasin
Lotus Satyara

Tel uw zegeningen een voor een

Ik voel me dankbaar voor zusterschap, omdat vrouwen die me mijn vele kleuren laten zien en dat ontroerd me diep.
Ik voel me dankbaar voor de maan omdat t me laat ervaren hoe de zon schijnt.
Ik voel me dankbaar voor mannen, omdat ik lach, huil, liefheb en koester in hun aanwezigheid dat maakt dat ik geniet en mijn hart danst.
Ik voel me dankbaar voor mijn adem omdat ik eenheid ervaar in de stilte.
Ik voel me dankbaar voor mijn ogen, omdat ik kan kijken maar kies wat ik zie, het maakt dat ik me vrij voel
Ik ben dankbaar voor de sterren, omdat het me een gevoel van onbegrensde verbinding geeft die altijd tot mijn beschikking staat omdat alles samen is.
Ik ben dankbaar voor mijn hart, omdat het klopt, mij altijd de weg wijst het maakt dat dankbaarheid in liefde door mijn lichaam stroomt.
Ik voel me dankbaar voor mijn opvoeding, omdat het me heeft gevormd in basis wie ik ben en mijn ogen stromen over van liefde als ik dit schrijf, dankjewel!
Ik voel me dankbaar voor leven, omdat t me spelend uitdaagt ieder moment opnieuw en dat is een belevenis.
Ik ben dankbaar voor een prachtige groep priesteressen omdat ik mezelf mag laten zien terwijl we hand in hand staan dat voelt oer-sterk.
Dankbaar, Dankbaar Dankbaar
Moge jij jou weg vinden in het tellen van zegeningen zoals mijn oma mij uitnodigde. 

Ik heb je lief.

Amen
Lotus Nadine

Ware Verbinding

Verbinding is voor mij…
Een web van levenskoorden aan een gesponnen

Ben je je ervan bewust dat jij er een van bent?

Dat je met wat jou beweegt

effect hebt op de wereld om je heen? 
Ik vraag me af hoe ik dat doe…

Voel de keuze die ik maak.

Maar wat me raakt is dat ik opeens alsof ik door andermans ogen naar mezelf kijk, mezelf in nieuw daglicht ervaar.
Eerder leek wat ik deed gewoon zoals dat hoort of iets wat ik uit liefde kies.

Sinds deze week voel ik op een diepere laag wat het betekend…

Wat het is dat ik doe.
Voor mij is yoga of zangles geven zo vertrouwd dat het als vanzelfsprekend voelt voor mij 

Ik kom erachter dat ik daar mezelf niet op waarde schat.
Het maakt dat ik maar een beetje job-hop, waarvan ik super geniet maar niet meer weet wat ik zelf eigenlijk echt overtreffende trap leuk vind… hoe ik mezelf daarin in de wereld kan neerzetten en waarvan ik energie krijg.
Ik wandel het pad zonder te weten

Ik geniet het moment zonder adem

Ik leef en lach maar zonder gevoel
Als ik niet meer weet wat ik werkelijk voel, waarom ik ga of adem haal… wie ben ik dan?

En met wie kan ik dan in verbinding zijn?
Wel en niet voelen… ik kies het zelf…
Dromen omzetten in Verbinding met mijn Waarheid

Kooi van Illusie 

Ik heb nou al zovaak gekozen om met het leven mee te bewegen…
Als ik een ding teleurstellend vind is het planning!

Wanneer ik iets plan, zorgt het leven er op de een of andere manier altijd voor dat mijn plan een andere uitkomst krijgt…

Waarom plan ik dan??

Ik merk dat ik in gevecht zit met mezelf en dit onderwerp…

Wat levert planning me eigenlijk op??
Doelgerichtheid,

Als iets richting krijgt ontstaat er een bestaan van iets dat gemanifesteerd kan worden. Ergens focus aan geven heeft wel mijn aandacht op t moment.

Overzicht,

Als ik dingen wil doen is overzicht handig omdat ik dan weet welke stappen ik kan nemen…

Inzicht,

Ik weet en begrijp waar ik naar toe ga en kan daarom doelgericht stappen zetten…
T cirkeltje is rond: Doelgerichtheid-overzicht-inzicht-doelgerichtheid-overzicht-inzicht…
Waarom voel ik dan toch steeds dat knagende gevoel van ongeluk alsof ik vast gezet ben in een kooi en er niet uit kan…

Klopt dat wel of gaat illusie met me aan de haal?

Een dierbare vriend heeft mij ooit gezegd dat planning ook gewoon kan veranderen. Dat gaf me weer adem ruimte en ik voel me dankbaar voor t inzicht.

Soms veranderd t plan gewoon en dat is oké….

…dan kom ik weer een nieuwe drempel tegen… als ik namelijk al weet dat het plan mogelijk toch zal veranderen… waarom plan ik dan?

Als ik niet plan is er ook genoeg te doen, uitdagingen blijven op mijn pad.

Maar iets afspreken en dus inplannen zorgt er ook voor dat ik ergens naar uit kijk. De moeite neem om dat moment vrij te houden voor een belevenis die mij focus geeft, en iets in mij wakker maakt omdat het me bijvoorbeeld leuk lijkt of nieuwsgierig maakt wannneer ik er aan denk..

Dat maakt me wel blij!

Maar wat als het dan verandert?… Ik kom er nu dus achter dat ik rondom het thema ‘planning’ een angst heb teleur te stellen of teleurgesteld te raken…
Ik weet dat teleurstelling samenhangt met verwachting…

Dus wat als ik me vrij maak van de verwachtingen die ik zou kunnen hebben?
Ik kan nu ik dit schrijf direct voelen dat hoge verwachtingen en eisen die ik daarbij aan mezelf stel, mezelf gevangen houden…

Ik creëer zo mijn eigen kooi en illusie dat ik vast zit en geef de planning de schuld.

Maak ik me vrij van eisen of verwachtingen voel ik direct de vrijheid te ontdekken is alles nieuw en leuk en kan zelfs planning verrassend leuk uitpakken!
Pffief, Wat een inzichten!
Dat t maar veel overzicht en doelgerichtheid mag brengen ;P

Het is weer zover ik ga ervoor!
X Focus Lotus!