Waar tijd geboren wordt

In een wereld zo oud dat het nieuw is ontmoeten wij, 
Ont dekken wij, 

Ont razen wij
Lopen over de horizon, breder dan breed in het donkerste licht van zonneklaar 
Stralend zijn wij, hand in hand

Met vreemde schelpenvormen op de stranden zo nieuw dat het oud is
Terwijl liefde groeit in wortel van tijd,  Is het dit moment waar mijn gedachten in dromen bloeien
Keer om en om en nog een keer

Onderste boven en dan weer

Koprol het spel van werkelijkheid terwijl lippen kussen iedere wijze steen met liefde in ieder merg van been 
Zo neemt hier ieder deel, wat die werkelijk wil en staan we er niet eens bij stil
~Satyara~

Advertenties

Balans van Liefde

Teveel aan liefde? Is het mogelijk? anders dan een te kort aan liefde… Wanneer iets uit balans is wordt het zichtbaar. Bij mij stond eigenliefde weer eens aan de deur te kloppen. Niet de eerste keer dus zodra ik het door had heb ik gauw open gedaan ;) ik ben vast niet de enige dus mooie gelegenheid even te schrijven. 

Wanneer er een overvloed aan liefde ontstaat is er ruim om te delen. Wij kennen slechts, als er een teveel van ‘iets’ is dat we het dan weggooien, Afval heet dat…

We gaan over t algemeen tamelijk respectloos om met ons afval terwijl dit ons gebracht heeft waar je nu bent en gemaakt heeft wie je nu kiest te zijn.  In Egypte wordt de scarabee (mestkever) vereerd om dat deze nieuw leven symboliseerd de eitjes gelegd en warm gehouden in de mest komen uit en nieuw leven wordt geboren uit het ‘afval’. 
We kunnen ons er moeilijk mee verbinden het afval is ‘oud’ heeft zijn waarde verloren… Maar ooit gebruikten we alles, tot in de kleinste details. Materialen kocht je niet in een winkel maar maakte je zelf, sokken werden gestopt, van de jacht werd alles als voedzaam en nuttig gezien en omdat alles inzet en tijd kostte zorgden we er wel voor dat ieder kruimeltje tot zijn recht kwam! 
In tijden dat je weinig hebt ontdek je extra hoe het is om iets te ontvangen. Alles wordt gezien in passende waarde voor jou op dat moment. Dit staat mooi beschreven in een boek van Paulo Coelho (een van mijn favoriete schrijvers) hij wordt daarin uitgenodigd om te bedelen niet omdat hij niet kan werken maar juist om te oefenen hoe het is om te ontvangen en vandaaruit te oefenen wat het is om te geven.
Iets kleins voor jou onbeduidend kan al heel groot voelen voor een ander en vaak raken we daar ergens in de war. Want we vergeten hierover te communiceren. Daarmee bedoel ik niet dat er perse over gepraat moet worden maar je kan veel opmaken door te voelen of kijken hoe iemand iets ontvangt of geeft. Contact maken en verbinding kan dan groeien wat een meer waarde aan geschenken meebrengt.
Tussen ons mensen zit een verschil in ervaring… we kunnen dat benoemen we kunnen het voelen maar gebeurd dat ook? 
Wanneer ik mensen coach hoor ik hierop vaak dezelfde ruis… er zijn aannames, oordelen maar de werkelijke vraag stellen of horen wat de ander zegt dat blijft uit. 

Nog niet eens gesproken over gevoel… wat gebeurd er wanneer je iets zegt of voelt? Met de ander, met jezelf… Is de wereld het zelfde gebleven of kan je een verschil ervaren?
Door ons af te stemmen op de energie van het moment kunnen we eigenlijk heel fijn samen zijn. Je zou feitelijk met iedereen door een deur kunnen wanneer je je openstelt voor wat er is op dat moment en daar oordeel-loos, doch trouw aan jezelf!!! mee omgaat. 
Je hebt wel wat bereidheid nodig jezelf in de ander te herkennen… maar t geschenk is dan ook groot en met name voor jouzelf een wereld van verschil. 
Soms hebben we door ervaringen eens een muur opgetrokken of lijk je tegen een dichte deur aan te lopen. 

Het is dan een extra uitdaging je eigenliefde te raadplegen en de muur of deur in jezelf te ontdekken en te koesteren zodat die eenmaal gezien in liefde kan vervagen tot die oplost. 
Uiteindelijk is er met voldoende eigenliefde ruim overvloed om te delen. 

Vanuit oneindigheid kan de liefde stromen tussen jou en je dierbaren of met wie jij in contact wil zijn en is er geen verspilde energie meer. 
Er ontstaat vanuit deze gezonde uitwisseling en in contact met je eigen bron harmonie, balans in je leven.

Www.satyara.nl



Muur van Ver staan

Ik zie je staan

Ver sta je mij?
Of zijn mijn woorden 

Tussen regels door 

Gebakken lucht geworden 

In jou oor
Ik voel je bouwen

Weer vertrouwen

Om illusie te onderhouden
Ik heb me tegen je aangezet

Om eindeloos te dromen

Snel in een schietgebed

Vergankelijk ontkomen
Kijkend zien

Zag ik iets

Wellicht, misschien

Zijn we 

Niets
Liefdevol streel ik iedere steen

Ieder mos een eigen taal

Je kleurt je geurt, je tekent 

En ik luister 

Draagmacht

Draagmacht,

Opeens ontdek ik waarom ik in gesprek iets tussendoor over mezelf vertel…omdat ik graag mezelf onder de loep neem om meer van t leven te begrijpen hield t me bezig en ik observeerde mijn binnen en buitenwereld als een vogelaar met verrekijker en tele-lens in een vogelhut :D 

…Het viel me op en ik dacht waarom doe ik dit eigenlijk zoals ik me in t gesprek opstel? Ik praatte namelijk meer uit automatisme dan werkelijke uitwisseling van woorden…
Wat er gebeurd:

Iemand verteld iets over zichzelf. 

Ik luister en herken ik ondertussen een vergelijkbare situatie.

Ik voel dat gevoel van de situatie die ik beleefde, mogelijk weet ik ook de oplossing die mij heeft geholpen en ik deel enthousiast mijn bevindingen.
Ik heb het gevoel dat ik meeleef, letterlijk doe ik dat ook, en ik hoop de ander daarmee een gevoel van begrip te geven. Dat ik degene heb gehoord in wat die vertelde….
Maar, 

Is dit werkelijk gebeurd, of ben ik als een enthousiaste puppi of een vulkaan uitbarsting de ander totaal overdonderd en is daardoor juist het tegenovergestelde gebeurd? 
Of, 

Heb ik in mijn meelevendheid van alles meegenomen en draag ik in feite nu een les op mijn schouders die ik al kende maar waar de ander nog even inzichten op nodig had door er aan mij over te vertellen?….
In hoeverre ‘dragen’ wij mensen elkaar? 

Wat is het verschil tussen steunen/leunen of ondersteuning/leuning. 
Een leuning aan de trap is als de hand van een ouder waaraan je jezelf makkelijker naar boven of beneden ‘gesteund’ voelt.
Leunen is hangen een muur of voorwerp, persoon… gebruiken om zelf rechtop te blijven een steuntje gebruiken. 

T woord zegt t al je maakt er gebruik van! 
En dat hoeft niet erg te zijn. Rollators zijn ervoor ontworpen. Maar van mens tot mens of tot dier, hoe bewust steun of leun je?? 
Ik denk dat m daar t verschil zit… 

als je t vraagt wordt t automatisch ondersteuning omdat het dan een keuze, een overeenstemming is. 
Als ik put uit mijn eigen ervaringen word ik ook minder moe van bewust ondersteunen, dat kan zelfs vaak erg leuk zijn, omdat de afspraak ons samen brengt. Het samen bij machte zijn te helpen of hulp te vragen en ontvangen zuivert de draagmacht want we werken samen.

Maar leunt iemand vanuit een tekort, drama of hangerigheid is t ook direct zwaar, ik krijg er eerder genoeg van omdat t me moe maakt. De macht ligt aan een kant en er wordt niet gedeeld, samen werken botst en voelt vermoeiend.
Vraagt iemand hulp is er ook ruimte voor mij om aan te geven wat ik fijn vindt of waar ik behoefte aan heb. Die uitwisseling voelt heel vrij en open waardoor ik direct ademstroom en plezier kan ervaren. 
Dus in eerste instantie dacht ik een brug te moeten slaan naar de ander door begrip te tonen en uit eigen ervaring te vertellen wat te ander kan doen. T gaf me in zekere zin ook macht en grip op de situatie want ik vond het vervelend mijn kennis zo te voelen worstelen. Ik zette mijn draagmacht in om mezelf niet ongemakkelijk te hoeven voelen…
Nu weet ik dat de brug er al is, dat ik de ander ben maar dat we onze lessen op andere tijdstippen krijgen aangereikt. Dat de ander het inzicht kan ontvangen door in de be-leving te zijn en er over te vertellen, niet voor mij maar eigenlijk voor zichzelf. Ik kan reageren op een vraag (zie mijn vorige blog, balanceren) zodat we samenwerken en draagmachtig Zijn. 

Alleen maar Zijn, het is genoeg 

Liefde en Inspiratie!

X Lotus 

Www.satyara.nl/coaching/

Balanceren

Als iemand me 5 x iets aanbied zeg ik toch maar ja…
Tenzij ik ‘echt’ niet wil natuurlijk….

Ik kan zelf doen en wil ik hulp kan ik dat vragen.
Vraagt iemand iets aan mij mag ik nee zeggen.

Zelfs als ik t wel wil met mijn hoofd maar mijn gevoel zegt nee, kan ik nee zeggen.

Zelfs als de vraag niet woordelijk gesteld is maar in de energie lijkt te hangen kan ik om helderheid vragen of in de energie nee zeggen.
Als ik iemand zie die mogelijk hulp kan gebruiken kan ik het aanbieden.

Als ik voel dat ik dat op dat moment even niet wil, kan ik er ook voor kiezen dat niet te doen… belangrijk voor mij is; dat ik dat uit liefde voor mezelf handel en doe, zodat er geen gevoelens van schuld of schaamte achter blijven.
Wanneer ik het heb over eigenliefde heb ik het niet over egoïsme, dit is iets wezenlijk anders. Egoisme ontstaat uit een angst zelf tekort te hebben, zelf meer te willen.

Eigenliefde daarentegen is vanuit gevoel van liefde, trouw zijn en gehoor geven aan jezelf.
Is het voedend om hulp te geven of te krijgen terwijl er een zwaarte aanvast zit? Als ik het aanbied of ermee instem vanuit een gevoel van verplichting voel ik me al moe voor ik in actie kom.

Wanneer ik hulp aanbied vanuit plezier merk ik dat de hulp veel gemakkelijker verloopt en ik er niet of minder moe van wordt.

Dan handel ik uit werkelijke liefde. Ik geef met plezier vanuit overvloed!

Vanuit liefde voor mezelf zie en voel ik ook het resultaat, want ik geniet op dat moment en daardoor wordt de handeling ‘moeiteloos’ en laad ik direct weer op juist doordat ik geniet!
Soms zit ik vast….

Het lijkt dan of er geen uitweg uit die situatie is… hiervan word ik niet blij en het gaat bergafwaarts…

Genieten en plezier is dan een ‘ver van me bed show’ en daar kan ik, als t langdurig aanhoudt, niet meer mee verbinden en ik verlies genieten en plezier uit t oog, voel zwaarte en teneergeslagenheid….

Dat noem ik over-leven… ik heb wat kruimeltjes pep mezelf even op maar echt voedend is het niet, levensplezier brengt het niet….
Depressie/burn-out/overspannenheid, ziekte, een ongeval… t ligt op de loer met alle verschillende seintjes en ongemakkelijke emoties ‘van niet voelen tot extreme gevoeligheid’ van dien.
De vraag is: waar word ik blij van?

En t antwoord?…..

Ligt in mezelf, dat is dichtbij en lijkt (en ik spreek uit eigen ervaring) in veel gevallen onbereikbaar.
Ik vraag: waar maak je je zo bezorgd om?

Ik antwoordde: ik wil me best doen, ik wil een leuke collega, vriendin, familielid zijn. Ik wil dat men ziet wat ik kan. Ik wil zekerheid. Ik ben krachtig ik kan het wel!
Ik moet en zal me bewijzen!

Zie me, hoor me…
….. wie?
Wanneer ik namelijk zelf herinner en niet zo verdwaal in de buiten wereld, weet ik wat ik kan. Weet ik wat ik leuk en minder leuk vind. Weet ik wat ik wil en kies. Weet ik wie ik ben.
Lotus

 

PSST: Omdat het verdwalen in de buiten wereld en ‘vast’ lopen zo veel voorkomt dat het ‘menselijk’ is heb ik de Training ‘Levenswiel’ ontwikkeld.
Het is een reeks van 6 bijeenkomsten met theorie, ontspannen praktijk en creatieve onderdelen. Ontworpen op basis van ‘het medicijnwiel’ (bekend uit native american tradities) die je ook leert leggen en gebruiken.
Deze training brengt je bij je kern en helpt de dagelijkse dingen en jou kwaliteiten te overzien waardoor je inzichten ontvangt en vanuit meer plezier en nieuwe inspiratie naar je leven leert kijken.
Ik heb zelf werken met een medicijnwiel als enorme transformatie ervaren van waaruit ik nieuwe passie en levensinstelling heb ontdekt voor mezelf. Ik verbind me met plezier en geniet er enorm van deze levenswijsheid te delen met jou!

Meer info op mijn website http://www.satyara.nl/levenswieltraining/

Deze blog is mede tot stand gekomen door:

Donald duck, Cornelius, Osiris-Bes, Leopold en Nadine Pseudoniem

allen hartelijk dank en totgauw

Werkelijk zijn

Het huilen van n traan

Vindt slechts achter mijn ogen een bestaan

Huilen doe ik graag alleen

En niet meteen

Hou ik ze in…worden ze van steen

Als een goede vriend die eens verdween…

 
Als ik lijker dan bleek

Es achter mijn ogen keek

In de diepste van mijn ziel

Blijkt het dat ik dieper viel

Voelend wat ik nog niet wist

En erg gemist

Daar onder oppervlak is uitgegist

 
Stalen van de zonneschijn

En lollen om de grootste gein

Maakte dat ik graag vergeet

Wat ik eigenlijk al weet

Hoe in stilte van het stil

Werkelijk te zijn ben wie ik wil

On aanneembaar ongetemd

Het best van t mooiste afgestemd

 
Als een zalig eigen lied

Dat zingt in de verste verte niet

 

 

Lotus

Magisch Leven

Ja we zijn nieuwsgierig, hebben dromen en die willen maar al te graag zien uitkomen. Sommige dromen zijn heel verantwoord daar dromen er meer van en sommige dromen zijn of lijken bereikbaarder dan andere.

Er zijn ook dromen die niet van deze wereld lijken… dat die dromen een sterrenstelsel verderop misschien alledaags zijn kennen wij niet.
Wel hebben we een haat liefde verhouding met dat onbekende. Wetenschappelijk onderzoeken we t universum vanaf de aarde en speuren het af opzoek naar nieuwe ontdekkingen. Ook wordt sterven al vele eeuwen onderzocht en hunkeren we op aarde naar de puurheid en t licht van een pasgeboren kind.
Wat is dat onbekende terrein? adem, zuurstof, liefde, leven, pauze…
Geboren onder de sterren in het teken tweelingen ben ik op onderzoek uitgegaan om twee kanten te ontdekken. Het verschil te ervaren en vervolgens achterhalen wat die twee samen brengt. Tweelingen is verbonden met en door t element lucht. Het schept een heilige ruimte tussen twee hartslagen in, tussen jou en mij, licht en donker.

Lucht 
Adem Leven
Bij lucht denk ik direct aan vliegen daar gaan we weer twee vleugels en een verbinding.

Luchtdruk boven en beneden zorgen dat je vliegt, weer een verbinding tussen twee. 
De magie van drieeenheid die alleen geleefd kan worden als je zelf kiest twee kanten in jezelf in balans te brengen en bewust aanwezig te zijn. 
Wanneer ik die balans opmaak en aanwezig ben ervaar ik een plek tussen tijd en ruimte, een plek van stilte een pauze maar ook een plek van inspiratie, ideeen, creatie!

Op die plek gebeurd het, magie.

Daar wordt een gedachte even later werkelijkheid in mijn leven. 
Veel ben ik op deze plek geweest en was ik bang of onzeker, daarmee gaf ik mezelf uitdagingen in mijn leven die me weer uit balans brachten en het niet gemakkelijk maakten terug te keren om de balans weer op te maken. 
Nu ben ik weer op zo’n punt… Eerder gooide ik mijn glazen in door te denken dat ik mezelf moest beschermen.

Opende ik mijn hart een beetje om dus ook maar een beetje terug te zien in mijn werkelijkheid. Dus vandaag vraag ik mezelf af, kies ik voor mijn oude angsten? Of ben ik bereid die pijn los te laten het gekonkel en bekokstoof, om mezelf te vergeven? Kan ik mijn leven aan mezelf toevertrouwen en NU omarmen magisch en vol dromen die waarheid worden…? 

 

Ik weet al wat ik wil en weet wat ik kies omdat mijn angst in t niet valt naast deze krachtige transformator. Wanneer er niets tussen staat en ik open mijn hart blijft er immers maar een ding, liefde.

De liefhebbende, de geliefde en het liefdesproces 1+1=3
‘Ik hoor roepen aan de poort, nieuwsgierig open ik de deur, ik ben het zelf’

~satyara~

Www.satyara.nl

Www.satyatasounds.nl