Leven en Liefde

IMG_9346Spartelend probeer ik naar het water oppervlak te komen…
Ik herinner me de laatste tijd regelmatig het moment dat ik bijna dood was…

Mijn ouders hebben me een paar keer als 2 en 3 jarige uit het water gevist.
Mijn vader verteld dan:… En toen zag ik alleen nog die zooltjes van je rode kaplaarsjes naar de bodem verdwijnen…

Gelukkig kan hij goed vissen!

Maar deze keer was hij in het babybadje bij mijn zusjes. Dat is een tweeling dus wat wij geoefend hadden had hij nu profijt van als getraind vader.

Ik was denk ik een jaartje of 10 en kon redelijk zwemmen. Als altijd droeg ik mijn oordoppen want ik had buisjes (buisjes; ondersteund het oor tegen teveel druk op het trommelvlies en dus oorpijn) en zwom in het grote bad.

Ik dook, was al even onder water en wilde net boven komen…toen er een jongen van zo’n mat boven op me sprong…

Ik schrok, water overal, benen, zinken, duwen, draaien, geen idee waar boven of onder is…

Ik wilde adem,… luch!t!.. maar had het niet…..

T werd stil, wit, licht…
Alsof ik in een lichttunnel werd gezogen….

Zachte stemmen, klanken een heel zachte lichte energie was bijna tastbaar….

Ik zei:… Dag ouders…. Dag zusjes…
Ik hou van jullie…

En toen:….’ Dag??? ‘
‘Dag?!’
‘Nee wacht!!!’ ‘Ik ben hier nog niet klaar!’ ‘Dit is het nog niet voor mij, ik heb nog helemaal niet..?’
Die kracht was heeel sterk voelbaar in mij!

Lichaam in actie, beweeg, waar ben ik? Zwem, en aahhh kom proestend boven water en ik haal adem!!

Ik weet naar de kant te zwemmen, kom bij.Ik wil mijn verhaal kwijt maar vind niemand.

De aandacht is verdeeld als ik mijn vader tref bij de warme muur met mijn zusjes. Ik ga bij de warme muur staan. Drogen… heerlijk die warmte en ik vergeet wat er was want de warme muur is mijn favoriet en ik mag dadelijk even met mama onder de zonnehemel op zo’n groene grasmat!

Nog steeds overspoeld het leven me af en toe… Ook in een creatief proces waarin ik uiting geef aan iets dat me bezighoudt. Het leven kan erg uitdagend zijn. Ademhalen is wat me weer ruimte geeft om dingen te overzien. wellicht ben ik daarom Zangpedagoog, ademtherapeut en yogadocent :)

Maar hoe ik ook overspoel ik herrinner me waar ik voor gekozen heb: Het leven en de liefde die me de weg wijst zelfs als ik het niet begrijp.

x Lotus

Advertenties

Drempelvrees

Ik zie me nog vechten denkend dat er van alles moet niet meer wetend wat… Dus ik kom voor mezelf op en vecht! Tegen een onzichtbare ik een iets dat het altijd beter lijkt te weten. Alles wat ik kies,  het is nooit goed genoeg. En iedereen heeft ‘het’ gedaan! Wat het ook is…

Ik kijk in de spiegel naar mijn vechtende ik en ontdek een oneindige schuld in mezelf. Zoveel… Hoe kan ik het ooit inlossen…? Moedeloos… Moe
Bovenal… Boos

Dieper dan diep voel ik me verdrietig alsof ik rouw en slechts flarden heb geleefd… Of bijna niet…

Toen ik me af vroeg wanneer het genoeg is… Het is nooit genoeg… Wat is genoeg?
Hoe bevrijdt ik mezelf dan van deze schuld?

Plots bevind ik me een andere werkelijkheid zoeen als in een film:
Ik word uitgenodigd bij een oude tempel ceremonie, sta tussen de monniken en bewandel de weg van Boeddha. De monniken beginnen een gezongen gebed en ik stel me open het te ontvangen.
In deze ceremonie sta ik op een drempel.

Achter mij ligt de wereld waarin ik leefde de deur die naar de tempel leidt waardoor ik binnen ben gekomen.
De drempel is een soort energetische kracht lijn waar ik op sta. Ik voel me stil,  perfect in balans alsof ik het midden van een weegschaal ben… Alsof ik me tussen een in en uitademing bevindt.. Zo’n moment dat je onder water bent en bijna bovenkomt om lucht te happen… Zachte liefde stroomt door mijn bloed als een rivier van rozenkwarts

Voor mij is een groot Boeddha beeld
En voel ik leegte, ik weet niet waar ik instap als ik een stap zou zetten het lijkt of er geen eens een vloer is!!

T beangstigd me
Om me heen hoor ik het gezang in oude taal en mijn lichaam laat de angst direct weer los. Het zingen stopt. Stilte.

Dan wordt er gevraagd door een oude wijze monnik met lange witte baard of ik bereid ben alles wat geweest is achter me te laten.
Ik ben bereid zeg ik.
Alsof ik geridderd wordt krijg ik drie tikken tegen mijn schouderbladen met de platte kant van een zwaard.

Even ben ik bang voor de verandering…
De drempel onder me lijkt te trillen en ik weet dat het tijd is om los te laten en te gaan…

Zodra ik op kijk zie ik oneindigheid
De leegte lijkt als mist op te trekken en er onthult zich een droomwereld. Ik zie het universum maar ook een uitgestrekt landschap zo mooi dat er woorden aan geven onmogelijk is. De kleuren, bergen, bomen, water, wijdsheid en alles is zo ongelofelijk magisch en prachtig!!!!

…en toen werd ik wakker…
Ik voel me een stuk lichter vandaag
En weet dat ik een keus heb, ik kan het verleden of mijn waarheid leven.
En ik weet welke mij het meeste plezier geeft! ;)

Totgauw liefde Lotus

IMG_0312